Deze etappe van de GR5 loopt de Vanoise uit. Vanaf de refuge blijft de route in het begin redelijk vlak en loopt op hoogte om twee stuwmeertjes heen door een rotsachtig landschap. Het tweede deel van de wandeling is een flinke afdaling door bossen en over weiden naar Modane. Deze etappe daalt van 2476 meter naar 1108 meter in Modane.
Vanochtend is het uitzicht bij het wakker worden even wat anders dan andere dagen. Door de vele regen van gisteravond en vannacht is het bewolkt en kunnen we de bergen om ons heen nauwelijks zien. Als we zitten te ontbijten (met ons ‘just-add-water’ muesli zakje) komen er grote witte wolken uit het dal omhoog zetten, die ons het laatste restje uitzicht op de overkant van het dal ontneemt. Het is een fenomenaal schouwspel.
Veel beter zal het uitzicht in het eerste stuk niet worden. Toch is vandaag wel een speciale etappe: we lopen de Vanoise uit en aan de voet van het gebergte, zo’n 1300 meter lager in Modane, staan de ouders van Mark op de camping en we verheugen ons op het weerzien. Hoewel er tegenwoordig gelukkig veel mogelijkheden zijn om op afstand contact te houden (Whatsapp, videobellen en omdat we de etappes elke dag uploaden op Wikiloc weten ze precies waar we uithangen), gaat er toch niks boven elkaar in ‘real-life’ zien.
Vanuit Refuge du Plan Sec lopen we door de mist bovenlangs 2 stuwmeren, Plan d’Amont & Plan d’Aval, die een stroomcentrale 900 meter lager in het dal aandrijven. Gisteren hebben we ze even kort kunnen zien liggen, maar vandaag zijn ze compleet verhuld door de dikke mist.
Het pad is breed en goed te belopen, maar doet mysterieus aan in dit weer. Na een tijdje redelijk vlak gelopen te hebben, volgt er aan de andere kant van de meertjes een stuk van 200 meter stijgen en komen we nét een beetje boven de wolken uit. De mist breekt hier langzaam open, het zonnetje laat zich met en met meer zien en flarden wolken drijven voor de bergtoppen langs. Het ene moment zien we de bergen naast ons en de vlakte voor ons liggen, het andere moment lopen we weer door de dichte mist. We lopen over een glooiende hoogvlakte met het bekende gele gras en moerasachtige begroeiing als veenpluis, wilgenroosjes en bosbessenstruikjes. Het is een stuk koeler door de mist en hoewel alles bezaaid is met kleine druppeltjes vocht (inclusief de baard van Mark, die sinds we de scheerspullen hebben weggedaan behoorlijk gegroeid is…) loopt het heerlijk door. Tot ongeveer de helft blijft de route redelijk vlak en de laatste 9 kilometer dalen we van boven de 2300 meter, af naar 1100 meter.
We zijn inmiddels wel aan een pauze toe, maar het is hier nog zo mistig en met dit weer is het onmogelijk om het tentje te laten drogen, dus we besluiten toch nog even door te lopen. We beginnen aan de afdaling die al vrij snel bij de boomgrens aankomt en het begint langzaam op te klaren. Aan de takken van de naaldbomen hangen lange slierten mos, dus de mist zal hier zeker geen uitzondering zijn. De dennenbomen om ons heen zijn alpendennen, en hebben mooie grote dennenappels met zaden die de vorm van pijnboompitten hebben. Het blijkt dat ze eetbaar zijn en in Rusland worden ze ijverig verzameld. Het is een erg langzaam groeiende boom, die pas na 60-80 jaar groot genoeg is om dennenappels te produceren. De bomen hier om ons heen zijn behoorlijk groot, dus we vermoeden dat ze wel honderden jaren oud zijn.
Halverwege de afdaling wordt het even wat vlakker en komen we bij een mooie weide met uitzicht op het dal. Het is inmiddels lekker zonnig. We zetten gauw de tent op en maken een goeie pauze.
Na de break komen we vrij snel bij een hoog dal aan, waar wat huisjes en refuges bij elkaar staan. We kunnen onze flesjes vullen met drinkwater bij één van de huisjes. Er staan auto’s geparkeerd en we komen wat dagwandelaars tegen: we naderen duidelijk de beschaving weer.
Na dit lieflijke dalletje volgt een heftig steil stuk afdalen. Met 2 stokken en voetje voor voetje schuifelen we over het pad dat bezaaid is met losse stenen en boomwortels. Een stuk voor ons komen twee mensen minstens zo langzaam omhoog geklommen. Een man en vrouw: hij type Crocodile Dundee – ontbloot bruin bovenlijf, grote hoed op en breed lachend-, en zij zou zo lerares op een Engelse kostschool geweest kunnen zijn. Een mooi stel dat zeker al de 70 is gepasseerd en vanuit Engeland naar Frankrijk is gekomen om van de Middellandse Zee naar het Meer van Genève te lopen, met 2 grote rugzakken en een tent. Respect! Daar droom je alleen maar van, om dit nog 30 jaar te kunnen doen… We praten over de route die wij hebben afgelegd en die zij hebben gelopen. Ze vertellen ons over een variant van de GR5 die niet in Nice vertrekt, maar in Menton, een stadje zo’n 25 kilometer verder dan Nice bij de Italiaanse grens aan de Middellandse Zee. Deze variant blijft langer in de bergen en de natuur en is één van de mooiste stukken die zij ooit hebben gelopen. We hebben al vaker wandelaars ontmoet die deze variant hebben gelopen en iedereen is er lovend over, dus we nemen het in overweging… We hebben nog even de tijd om te kiezen, want het gaat om de laatste ca. 80 kilometer.
Na deze leuke ontmoeting dalen we vrij snel af en bereiken we de dorpsgrens van Modane. Nog een paar kilometer tot aan de camping. We lopen langs de huisjes, de tuintjes, een kerkje, steken de rivier de l’Arc over die we zo lang van bovenaf hebben zien liggen. We lopen verder over een brede weg naar de camping, waar de ouders van Mark onder een boom bij de caravan zitten, en opspringen als ze ons aan zien komen lopen. Heerlijk om elkaar weer te zien na zo’n lange tijd. We hebben zo veel verhalen uit te wisselen en we genieten na 4 dagen ‘zakjesvoer’ van de schaal vol vers fruit en de heerlijke verse maaltijden uit moeders keuken… Wat een warm welkom!
