De Alpen Ⅳ

In Saint-Dalmas staan we voor de ultieme keuze: de GR5 volgen naar Nice, of de GR52-variant naar Menton — 100 kilometer door afgelegen valleien en over bergpassen bijna even hoog als de hoogste die we gelopen hebben, waarbij slechts één stadje wordt aangedaan: Sospel.

We kiezen Menton. We kunnen geen genoeg krijgen van de bergen.

De GR52 is een ander beest dan de GR5. Bij de Baisse du Basto klimmen we het steilste stuk van de hele reis: 300 meter stijgen in één kilometer, op handen en voeten over kaal gesteente. We betreden de Vallée des Merveilles — het Dal der Wonderen — met 5.000 jaar oude rotstekeningen, strenge parkregels, en een mist die alles mysterieus maakt. Malou glijdt meerdere keren uit op de natte rotsen. Het wordt gevaarlijk, en we besluiten te vluchten voor het weer.

's Nachts brullen de edelherten van alle kanten — het is bronsttijd. De ochtend daarna dalen we in regen en mist af, begeleid door een onzichtbaar koor van tientallen burlende herten. Dan breekt de zon door en zien we ze: mannetjes met geweldige geweien die met hun koppen tegen elkaar beuken.

Bij Sospel ontdekken we aardbeienbomen met eetbare vruchten. En dan is het zover: de allerlaatste etappe. We klimmen twee cols, drinken koffie en eten chausson aux pommes op de top, en dan — door de witte mist verschijnen wittere strepen: boten. De wolken breken. Daar beneden, 1.100 meter lager, ligt de Middellandse Zee.

We dalen af naar Menton, trekken onze schoenen uit, en stappen het water in. 2.005 kilometer, 92 etappes, een half jaar lopen. We zijn er.

En dan, vijf dagen later, lopen we de kust af naar Nice — door Monaco in onze wandelschoenen, langs de mega-jachten en Ferrari-showrooms. Op de Promenade des Anglais, bij de Rue Cronstadt, staat het eindpunt van de GR5. Heerlen – Nice is compleet. 2.040 kilometer. We zweven de laatste kilometer.