Deze laatste etappe tot de Middellandse Zee, weer over de GR52, gaat over twee cols. Vanuit Sospel gaat de route vrij snel de bossen in tot Colla Bassa op 1108 meter. Vanaf hier worden de bossen wat opener en daalt de route een stukje over een breder pad om later te stijgen naar de laatste col voor de zee: Col de Berceau op 1050 meter. Met mooi uitzicht daalt vanuit hier de route tot in Menton. Door Menton worden kleine paadjes gevolgd tot aan de kust.
Daar is ‘ie dan, de laatste etappe tot aan de Middellandse Zee! Dat voelt een beetje vreemd, vooral ook omdat deze begint als elke andere etappe. We staan vroeg op, om half 7 is het nog pikkedonker als we onze tent uitkomen. Terwijl Mark voor het ontbijt zorgt, ruimt Malou alvast wat spullen in de tent op en na het ontbijt gaat Mark de tent in om het luchtbed, de slaapzak, kussens en uiteindelijk de tent zelf op te ruimen. Malou pakt haar tas en de spullen buitenom in. Zo hebben we het sinds het begin, elke ochtend gedaan en dat werkt voor ons prima.
Rond 8 uur lopen we de camping af richting het dorp Sospel, een stuk van ongeveer 3 kilometer die we de laatste dagen wel vaker hebben gelopen. We hebben uitzicht op de hoge bergen met kale toppen om ons heen, maar de begroeiing en de tuintjes waar we langs lopen doen al echt Zuid-Europees aan. Bananenbomen, vijgenbomen, een enkele palm en bamboe sieren de perkjes. Het is nog fris buiten en de zon is net op, maar dit doet al heerlijk warm aan.
Eenmaal in Sospel aangekomen steken we de oude brug over en maken we een vlugge stop bij de boulangerie. Natuurlijk nemen we voor de laatste pauze twee chausson aux pommes mee. Vanuit het dorp lopen we langs het station. In het begin gaan we nog over een kleine asfaltweg, maar daarna wordt de weg snel onverhard. Onderaan zien we een aantal Jeeps geparkeerd staan en even verderop wordt ons vermoeden bevestigd. Het is zaterdag vandaag en in oranje hesjes zitten her en der jagers met grote geweren langs het pad te wachten tot er een dier voorbijkomt. We begroeten ze en vragen of het geen probleem is om door te lopen en gelukkig kan dat geen kwaad, dus we gaan ervan uit dat de jacht zich beperkt tot het bos onder ons.
Al snel lopen we kleine paadjes op die wegdraaien van dit gebied en door steile bossen die op oude terrassen staan, gaat de route omhoog. Onderweg komen we langs een aantal boerderijen die deze oude terrassen goed onderhouden en in gebruik hebben en nog steeds de vruchten plukken van het werk dat door de voorouders is verricht. Zodra we de bossen weer inlopen horen we belletjes rinkelen. Hmmm, een kudde schapen in de bossen? Het klinkt toch net iets anders en het geluid komt steeds dichterbij. Een dame met een paar honden komt de hoek omgelopen. Ze heeft de honden belletjes omgebonden vanwege de jacht ook hier in het bos. Ze geeft aan dat hier en ook boven ons nog jagers actief zijn en geeft ons de tip om geluid te maken of hard te praten zodat ze weten dat we er lopen. Dus luid pratend komen we boven bij de eerste col aan. Aangezien deze met net 1100 meter ver onder de boomgrens ligt, zitten we hier midden in de bossen. We hebben ondertussen bijna 10 kilometer gelopen en hebben onze zinnen gezet op het maken van een pauze bij de laatste col van de wandeling. Daar hopen we wat meer uitzicht te hebben. Na deze eerste col is wel duidelijk te merken dat het klimaat hier warmer is dan in de bergen. De bossen worden weidser en we zien meer en meer grote eiken- en olijvenbomen om ons heen. We krijgen steeds meer zicht op de hellingen waar tussen de begroeiing her en der mooie huizen en boerderijen staan.
Als we richting de laatste col lopen begint het goed bewolkt te worden. Het laatste stuk omhoog is nog even een behoorlijk stukje klimmen. De paden zijn wat glad van de mist, waar we zelf ook steeds meer doorheen lopen. Flarden wolk die voorbij komen zorgen ervoor dat als we boven aankomen het potdicht zit en we totaal geen uitzicht richting de zee hebben. Dit is de laatste col, dus we hadden verwacht tijdens de pauze een mooi uitzicht te hebben op de Côte d’Azur. Een beetje teleurgesteld zetten we de stoeltjes op, halen we het brandertje uit de rugzak om een kopje koffie te zetten en trekken we onze donzen jassen aan, want op deze hoogte in de mist is het aardig fris. Zodra we het water opschenken zien we door de witte mist wittere strepen een stuk lager voor ons verschijnen. Hey… dat lijken wel boten! We staan op, lopen richting de rand, kijken naar beneden en zien een paar kilometer verder en 1100 meter onder ons de zee. De bewolking begint open te breken en meer en meer zien we de bergen aan de kust van Menton. Wauw, wat schitterend! We realiseren ons dat daar beneden het eindpunt van onze tocht ligt, wel een vreemde gewaarwording.
Na de pauze pakken we alles weer in en beginnen we aan deze laatste afdaling. Over de droge helling zigzaggen we met schitterend uitzicht over steile paadjes naar beneden. Halverwege komen we langzaam weer in de bebouwing, maar de zee ligt nog steeds 500 meter lager. We lopen over kleine betonnen paadjes achterlangs huizen, steken smalle weggetjes over en gaan onder de autoweg door, die we van bovenaf hebben zien liggen, slingerend door het landschap. Tot onderaan blijft het pad steil. We lopen langs parkjes en de botanische tuin en zodra we onder het spoor doorlopen ligt ‘ie daar in één keer voor ons: Plage Rondelli. Hier op het mooie zonnige zandstrand doen we vlug onze schoenen en uit en stappen we met onze voeten de Middellandse Zee in. Yessss, we’ve made it!🎉
Na nèt vandaag de 2000 kilometer gepasseerd te zijn, over de Ardennen, door Noord-Frankrijk, over de Vogezen, de Jura en de Alpen te zijn gelopen, in 89 etappes en na bijna een half jaar onderweg te zijn geweest, staan we hier met onze voeten in de Middellandse Zee. Wat een moment… En wat hebben we veel meegemaakt! Ineens lijkt het heel kort geleden dat we vertrokken zijn uit Heerlen en de eerste nacht geslapen hebben op de camping in Epen. Totdat we denken aan een greep uit alle plekjes die we hebben aangedaan. Het Mullerthal en het drielandenpunt met Luxemburg, Duitsland en Frankrijk, Metz en de eerste hoge bergen in de Vogezen, de keren wildkamperen en de huisjes waar we geslapen hebben, te voet in Zwitserland aangekomen te zijn en het meer van Genève, oog in oog met de Mont Blanc en met bloed, zweet en tranen de hellingen in de Alpen. Alle ontmoetingen met mooie mensen en indrukwekkende natuur onderweg. En opeens lijkt het weer een gigantische reis.
Hier staan we dan, met de voeten in het water. Onze droom is hiermee compleet: te voet naar de Méditerranée. Wat een wondere wereld is het en ‘One life to see it all’!
