We volgen vandaag de GR52. Deze etappe stijgt vanaf Saint-Dalmas in bijna 10km naar Col du Barn op 2452 meter. Hierbij gaat de route door bossen en later over grasland en komt langs het mooie meertje Lac Long. Vervolgens daalt de route door een mooie vallei naar de rivier Vallon de Mollières. Deze wordt stroomopwaarts gevolgd tot Le Boréon met het gelijknamige stuwmeer en rivier door lariksbossen en over weilanden.
Yes! Vandaag weer met de rugzakken de paden op. De laatste keer de bergen in voor een lange, meerdaagse tocht. Voor de komende 4 dagen wordt goed weer gemeld en die zullen we nodig hebben om in Sospel te komen. Benieuwd wat de GR52, de variant van de GR5, voor ons in petto heeft…
Het is heerlijk weer vanochtend, maar nog koud als we naar het dorp lopen. Bij de oude kerk van Saint-Dalmas zetten we de rugzakken even neer om de bakkerij te bezoeken en lopen daarna door naar het bordje GR52 die ons rechts omhoog de berg op leidt. We zwaaien nog even naar het bordje GR5 dat de andere kant op wijst, toch een beetje vreemd. Maar gelukkig zijn de streepjes die we nu gaan volgen ook wit/rood, dus dat is lekker makkelijk.
De route volgt een brede rivierbedding omhoog, waarna we linksaf buigen de bossen en weilanden in. De loofbomen hebben hier al schitterende herfstkleuren, tussen de groene naaldbomen steekt het rood en geel van de blaadjes mooi af. Dichte bossen worden afgewisseld met open stukken en grote graslanden die geel kleuren van het droge gras. Het lijkt wel alsof het bergen van goud zijn…
De klim van vandaag is behoorlijk: we lopen van zo’n 1350 meter in 8,5 kilometer naar Col du Barn op 2452 meter hoogte. Ook hier hebben we op de col weer een schitterend uitzicht. Achter ons het dal met het mooie Lac Long waar we zojuist langs zijn gekomen en voor ons een weids dal met veel lariksen. Ook deze beginnen nu, zo laat in het seizoen, geel te kleuren en staan tussen de velden gras en rotsen naast de rode bosbessenstruikjes. Wat een kleurenpallet!
Vanaf hier is de route voornamelijk bergafwaarts. We lopen naar beneden richting rivier Vallon de Mollières en blijven deze volgen, een mooi dal door. Na 1,5 kilometer verlaten we de rivier om een kleine col, Col de Salèse, over te gaan richting een andere rivier in de Vallon de Salèse, die we tot aan Boréon zullen blijven volgen. Dit dal is in oktober 2020 zwaar getroffen door storm Alex en hiervan zijn de sporen in grote delen van de Mercantour nog steeds duidelijk zichtbaar. In de bedding waar de rivier doorheen stroomt en het pad van de GR52 langs loopt, is enkel kaal gesteente zichtbaar met ontwortelde bomen en weggeslagen stukken grond. Er staan borden dat het pad gesloten is omdat het te gevaarlijk is om te volgen en we lopen over de asfaltweg die er vlak naast ligt. Het is een kleine weg met nauwelijks verkeer, dus dat loopt ook prima. Een stuk lager, vanaf het dorpje Boréon zou de route de linker kant van de oever van de rivier Le Boréon gaan volgen, maar ook deze is onbegaanbaar en dus afgesloten voor wandelaars. We moeten de rechteroever blijven volgen. Naar goed Frans gebruik staat er 1 bordje ‘Deviation’ en wordt er daarna niks meer aangegeven, dus het is even zoeken om de juiste route te vinden. We lopen langs een dierenpark dat ze nog steeds aan het herstellen zijn. Ook deze is door de storm grotendeels vernield en veel dieren, waaronder een aantal roedels wolven, zijn destijds ontsnapt. We hopen maar dat ze allemaal terug zijn gevonden, want vanavond gaan we een stukje verderop wildkamperen... Hier komen sowieso veel wolven in de omgeving voor, vandaar ook al die schattige witte schapenhondjes bij de kuddes, maar als mens heb je voor de wolf niks te vrezen. Door de eeuwenlange jacht op wolven, hebben de dieren geleerd te vluchten zodra ze mensen zien.
We lopen langs een camperplek, waar wandelaars in het verleden met een tentje hebben gebivakkeerd. Maar er staan al veel campers. Daar gaan we met ons kleine tentje maar niet tussen staan. We lopen liever nog een stukje door op zoek naar een rustig plekje in het bos. Even verder staat een pijl met GR52 naar links. Hey, dat is lang geleden dat we de routeaanduiding hebben gezien! Maar naar links moeten we de rivier over en de brug is weggeslagen. Het bordje lijkt vrij nieuw, en we vinden toch een manier om de rivier over te steken om even verder weer een bordje tegen te komen dat de route is afgesloten. Hmmm, dus toch nog steeds de andere kant van de oever volgen.
Maar we hebben ondertussen dik 25 kilometer gelopen met flink wat hoogtemeters en aangezien deze kant van de oever nog steeds is afgesloten, is het wel een goede plek om met onze tent te staan voor de nacht. Een stukje van het pad vinden we een mooi rechte plek tussen de bomen. We moeten haasten om de tent nog in het licht op te zetten. Mark gaat nog water halen bij de rivier en rond 8 uur zitten we in een ingerichte tent te genieten van een heerlijke maaltijd. Dit is met het geluid van de rivier op de achtergrond weer een heerlijk rustig plekje!
