Deze etappe begint midden in een hellingbos. Van hieruit daalt de route vanuit het hooggebergte door bossen af via het mooie Roure naar Saint-Sauveur-Sur-Tinée. Het berglandschap maakt plaats voor een meer mediterraan landschap. Vanaf de rivier de Tinée net onder de 500 meter stijgt de route over een breed pad naar Rimplas en eindigt in Saint-Dalmas.
Vannacht hebben we de hele nacht het geluid van de burlende herten gehoord. Gelukkig dat we wisten dat het herten waren, als je het geluid niet kent zou je er haast bang van worden. De nacht was ook een stuk warmer dan de voorgaande nacht en omdat het af en aan flink heeft gewaaid is de tent vanochtend mooi droog en kunnen we alles makkelijk inpakken.
We beginnen met afdalen door het schitterende hellingbos. Dikke oude lariksbomen met daaronder het lange gele gras vormen ook hier het decor. We lopen steil naar beneden over een pad waarbij het aan weerszijden diep naar beneden gaat. Het is een lange afdaling: van boven de 2050 meter waar we vanochtend vertrokken, zullen we uiteindelijk afdalen naar net onder de 500 meter beneden in het rivierdal. Hier zullen we bijna 10 kilometer over doen. Het is een tijd geleden dat we zo laag zijn geweest. Sinds het begin van de Alpen bij het meer van Geneve zijn we niet meer zó diep gezakt. Na een stuk afgedaald te hebben komen we weer op de originele GR5 en volgen deze verder naar beneden richting het dorpje Roure. Als we het bos uitlopen zien we een drukke parkeerplaats met politie erbij en even verder nog meer gendarmerie en een ambulance die standby staat. Wat zou hier loos zijn…? In Roure zien we een affiche hangen die onze vraag beantwoordt: het gaat om de opening van een kunstcollectie in aanwezigheid van Prins Albert II van Monaco. Hoog bezoek dus, zo aan de rand van het bos. We zitten ondertussen aardig dicht bij Monaco. Dat is ook wel te zien aan de Ferrari’s, Porsche’s en ander speelgoed dat hier rondrijd.
Roure is echt een schitterend bergdorpje. Kleine steegjes met tientallen watervalletjes, een schitterende lavoir en mooie oude huizen die allemaal in een steile helling gebouwd zijn. Het is één van de dorpjes hier in de Alpen, dat in deze tijd van het jaar echt levendig aandoet. Vanuit hier zien we diep onder ons ook het dorp waar we dadelijk doorheen zullen lopen: Saint-Sauveur-sur-Tinées, zo’n 600 meter lager. We moeten behoorlijk doorlopen om daar op tijd te zijn: om 12.30u sluit de epicerie waar we graag nog even wat inkopen doen. Na zo veel dagen in de bergen is dat wel hoognodig en aangezien het zondag is, is voor de rest van de dag alles dicht.
Tijdens de afdaling begint ons op te vallen dat de vegetatie om ons heen opeens wel erg verandert. We lopen langs talloze eikenbomen, amandel- en olijvenbomen en overal zien we bloemetjes in helling. Hierdoor wemelt het van de insectjes en vlinders. Even verder zien we een bidsprinkhaan, een slang en ook nog een smaragdhagedis! Wat een andere natuur… Na wekenlang echt in het hooggebergte gezeten te hebben lijkt het opeens een hele andere wereld, echt een Mediterraan berglandschap. En voor het eerst sinds weken lopen de temperaturen vandaag op tot boven de 20 graden. Het is weer zomer! Dat is ook wel weer een beetje wennen, want zelfs tijdens het afdalen is het puffen. En dan moet het klimmen nog beginnen… We verheugen ons al op de douche op de camping van vanavond.
We lopen de rivier in het dorpje over, le Tinée, dezelfde rivier als waar we 3 dagen geleden op de vorige camping ook al naast stonden, en zijn gelukkig net op tijd voor de winkel. Bergwater is heerlijk, maar toch is het na een paar dagen een traktatie om even wat anders te drinken! Bevoorraad lopen we het dorpje weer uit. We zijn al een aardig stuk over de helft van de wandeling en gaan op zoek naar een plekje om te pauzeren. We lopen omhoog naar het dorpje Rimplas die we snel doorlopen. Na dit bergdorpje dalen we 200 meter af naar een rivierdal en halverwege vinden we in een oude boomgaard een klein stukje waar we de stoeltjes op kunnen zetten onder een aantal kersenbomen. De bomen staan bijna op het punt om hun blaadjes te verliezen. We zitten onder de bonte herfstkleuren, weer volop in de zomer.
We dalen nog een stukje af en beginnen dan aan de laatste klim van vandaag. Het is nog bijna 500 meter stijgen en dat valt, met de zomerse temperaturen best zwaar. We lopen langs tuintjes en langs dorpjes, kruisen een aantal keer een slingerweg die bergop gaat: we zijn duidelijk weer terug in bewoond gebied. Aan het einde van de klim komen we aan in Saint-Dalmas. Een middeleeuws dorpje met leuke steegjes en mooie huisjes. Het is het oudste dorpje in de Valdeblore vallei en de kerk dateert uit de jaren 1000. Dit is ook de plek waar de GR5 zal splitsen van de variant: de GR5 naar Nice van de variant naar Menton. De laatste loopt via de GR52 nog een stuk langer door de Mercantour en is met zo’n 100 kilometer ongeveer 40 kilometer langer dan de GR5 die naar Nice gaat. Ook betekent deze variant minstens 3 nachten achter elkaar wildkamperen aangezien de route, op Sospel na, geen dorpen meer passeert en ook hier de refuges ondertussen gesloten zijn. Een uitdagend stuk met veel stijgen en dalen, maar ongetwijfeld ook veel natuurschoon… De route naar Nice is een stuk gematigder en loopt vanuit hier over één grote bergkam en daarna een stuk door meer bewoonde gebieden. Aangezien we nog geen genoeg kunnen krijgen van de bergen, neigen we erg naar de Menton-variant. We hebben nog een paar dagen om te kiezen en het weer in de gaten te houden, want dan hebben we wel 4 goede (droge) dagen achter elkaar nodig.
Maar vandaag installeren we ons op Camping Municipal in Saint-Dalmas en genieten we na van de 3 schitterende dagen in de Mercantour die we achter de rug hebben. Wat is dit een mooi gebied!
