Vanochtend nemen we weer de bus door de Vielha tunnel naar het eindpunt van de vorige etappe en het begin van weer een nieuwe tocht. Een bijzondere tunnel uit een bijzonder gebied. Lange tijd was de tunnel met ruim 5 kilometer de langste tunnel ter wereld, en ook, doordat het lange tijd veiligheidsmaatregelen mistte, de meest gevaarlijke van Europa. De tunnel was in 1941 al klaar maar de opening was pas in 1948, waardoor de Joden die uit de bezette gebieden veiligheid zochten, in Spanje een helse tocht over passen en bergen moesten maken, enkel om veelal aan de andere kant opgepakt te worden en alsnog in kampen geplaatst te worden.
De Valle d’Aran, waar Vielha in ligt, is een heel aparte regio binnen Catalonië, waar we vanaf de afdaling na Tuc Molières doorheen lopen. Catalonië is een autonome regio binnen Spanje, Vallé d’Aran heeft daarbinnen weer een vergevorderde autonomie, met een eigen taal, gebruiken en feesten. Dit komt doordat deze vallei het enige stuk Pyreneeën in Catalonië is dat aan de noordkant van de hoogste toppen ligt en totdat de tunnel er was alleen via bergpassen van 2.450 meter hoogte te bereiken was. Een groot gedeelte van het jaar was het afgesloten van de rest van het land, contact met Frankrijk was wel langer mogelijk doordat de bergen aan die kant lager zijn. De taal van de vallei, het Aranees, wordt door een meerderheid als eerste taal gebruikt. Leuk om dit een paar dagen te hebben ervaren.
Weer helemaal bevoorraad met nieuwe wandelstokken, de vorige vier hadden de laatste tochten niet doorstaan, en bergschoenen, één paar was blijkbaar ook niet bestand tegen het rotsachtige hooggebergte, zijn we er weer helemaal klaar voor. Heerlijk om weer de bergen in te trekken. Voor ons ligt een schitterend stuk van bijna 45 kilometer langs en door het nationale park d’Aigüestortes i Estany de Sant Maurici. Een granieten massief met veel meren uitgesleten door gletsjers. Wellicht gaat het in twee etappes lukken, maar we houden door de vele hoogtemeters rekening met 3. Ook de temperatuur die in de dalen de 30 graden passeert, zal ons parten gaan spelen. En dat merken we meteen als we op de parkeerplaats bij refuge Conangles uit de bus stappen. Het is net na 9 uur, maar al goed warm. We lopen over de brede weg terug richting tunnel en gaan dan de paden op. Meteen een klim van bijna 800 meter over de helling waar de tunnel doorheen loopt, de Vall de Conangles volgend richting Lac de Rius, een groot meer op 2.330 meter. In het begin hebben we af en toe nog schaduw van een oude beuk of naaldboom, of wat verkoeling van een stroompje koud water, maar al snel wordt het pad steiler en komen we boven de boomgrens. Met verse benen gaat het stijgen snel, maar ook het kwik stijgt snel. Rustig doorlopen, in beweging blijven, gewoon blijven stijgen.
Pas als we ver boven zijn nemen we even de tijd om wat te drinken en eten we een notenbar om de energie bij te tanken. Een wandelaar die we een paar keer gepasseerd zijn in de klim loopt langs, een jongeman uit Vitoria, een grotere Baskische stad waar we ook langs zijn gekomen. We raken aan de praat over zijn route, onze route en de Spaanse en Baskische cultuur, gebruiken en taal. Hij vindt het waanzinnig dat we het hele Iberische schiereiland te voet doorkruist hebben, dat is een droom voor veel Spanjaarden. Op dit soort momenten realiseren we ons pas dat veel stappen veel etappes maken, en veel etappes iets speciaals is, een reis door het heden en verleden van een bijzonder stuk Europa. Hij loopt weer door, en wij even later ook, voor een laatste klim naar het meer.
Eerst langs een klein meertje tussen rotsen, en dan hebben we uitzicht op Lac de Rius, Catelaans voor het Meer van Rivieren, het eerste meer van velen in dit buitengebied van Aigüestortes. Het meer wordt omringd door toppen van ruim boven de 2.500 meter, omhooggestuwd graniet doordat de Iberische plaat voor het eerst 450 miljoen jaar geleden, maar meer recent de afgelopen 50 miljoen jaar lang tegen de Europese plaat drukt. De dalen, hier hoog in de bergen, zijn uitgesleten door gletsjers en het graniet vormt een ondoordringbare laag, waarin in deze warmere tijden het water blijft liggen en meren zijn ontstaan. We lopen om het schitterende meer heen, steken het begin van de rivier de Rius over en komen bij een splitsing van paden. De HRP en de GR11 gaan linksaf, maar we hebben een pad op de kaart gezien langs nog een aantal meren, door een vallei met aan het einde een klim en afdaling naar een volgende dal, om daarna weer samen te komen met de routes bij Refuge de la Restanca aan de oever van het meer Era Restanca. Op de kaart ziet die route er mooier uit dan de andere route die langs een helling blijft lopen. Het is een paar kilometer langer en behoorlijk wat hoogtemeters extra, maar we nemen ‘m natuurlijk en lopen al snel langs grote granieten rotsblokken op graslanden en tussen kleine en grote meertjes. Op de kaart is het vlak, hoogtelijnen worden per 10 meter aangegeven, maar we lopen constant omhoog of omlaag. Het landschap is schitterend, de bergen, meren, rotsen en het gras, een paradijs hoog in de bergen! Aan de rand van een volgend meer, Lac Tòrt d’Arrius, pauzeren we. Een uitgebreide pauze na zoveel hoogtemeters. Aan de overkant van het meer zien we de klim die ons te wachten staat. Alleen doordat er mensen overheen lopen zien we hoe hoog het is, anders is het bijna niet in te schatten. Heerlijk, even afkoelen met de voeten in het water en even bijkomen. Als we weer door willen gaan komt er nog een wandelaar langs met een interessant verhaal. Hij komt uit de buurt van Anduze in de Cévennes en loopt de Hexatrek. Daar zal onze route tussen Andorra en Nice langskomen, dus we krijgen goede tips over dat stuk route. Ondertussen loopt de tijd door, en de kilometers staan stil. Het is bijna 15:00 uur als we doorlopen, dus we hebben het idee om de route in tweeën te delen al opgegeven, we willen niet meer tot 19:00 uur of nog later door de bergen lopen als het niet persé hoeft. We lopen langs het meer en door het drassige begin ervan. We zien veel kikkervisjes, libellen en waterplanten. We beginnen aan de klim. Het pad is af en toe moeilijk te vinden, maar het is niet heel erg steil. Boven op de col, Grinches de Rius, hebben we een schitterend uitzicht over de meren achter ons en het diepe dal voor ons met Lac de Mar in Circ de Restanca. ‘Het meer van de zee’, met aan de zuidkant een mooi wit strand en een eiland in het midden. Het meer is 83 meter diep, waardoor het water een diepblauwe kleur krijgt. Het dal is een plaatje! We drinken even wat, eten een appel en dalen dan af. Hoe mild de helling bergop ook was, de helling aan de andere kant is van een heel ander kaliber. Steil met veel los liggende stenen. Niet lang, wel diep. In ongeveer 750 meter dalen we bijna 250 meter. Best heftig en het kost veel tijd. Het is goed opletten, zeker wat later op de dag zit een ongelukje in een klein hoekje. Bij een diepere afstap tuimelt Malou over Mark heen door een wegglijdende steen. Het ging zo langzaam dat het grappig was, maar het zet de aandacht toch weer even op scherp. Rustig aan gaat het ons verder goed af. Onderaan vullen we bij een bronnetje de flessen voor de avond. Het is ondertussen half 6 geweest, lang genoeg voor vandaag, dus we zoeken een plekje voor de nacht. Niet bij het strand, een schitterende vlakke plek maar er zitten veel muggen, maar een stukje verder. Wat verder van het meer af op een vlakke plek, beschut door rotsen en een oude morene van een gletsjer. Het plekje is wat dicht bij het pad, dus er passeren in de avond nog een aantal wandelaars waaronder Jean-Marc uit de Cévennes. Maar aangezien we toch altijd tot zonsondergang wachten met het opzetten van de tent, is dat voor ons geen probleem.
Wat een schitterende tocht vandaag, waarin de tijd weer een stuk sneller ging dan de kilometers. Leuk om zoveel praatgrage wandelaars tegen te komen en verhalen te horen, en dat allemaal in dit waanzinnig mooie gebied. We hebben een rustige avond en genieten van ons avondmaal. In deze tijd in augustus gaat de aarde door een wolk met gruis wat veel vallende sterren oplevert, dus als het helder is kunnen we geluk hebben vanavond. Wensen genoeg…
