Gisteravond hebben we genoten van de sterrenhemel zoals je die alleen zo hoog in de bergen ziet: de grote beer, Cassiopeia en de Andromeda nevel lichtten de hemel op. Toen we in slaap vielen was het windstil, halverwege de nacht begon het te stormen. Hevige windstoten deden het doek flapperen, maar de tent zelf gaf geen krimp. We hadden alle 15 haringen erin geslagen, gelukkig maar, want we waren niet graag halverwege de nacht eruit gemoeten om de tent verder vast te zetten. Vanochtend waait het nog steeds, en omdat het nog even duurt voordat de zon opkomt is het koud. Met alle kleding uit onze kleding’kast’ aan wagen we ons buiten. Het begint net licht te worden. De hemel in het oosten is al mooi blauw, in het westen, boven de grijze bergen, is het nog donker. Het blijft waaien, bijna precies tot het moment dat de zon opkomt. We staan goed, hij schijnt meteen op onze tent en het voelt gelijk heerlijk warm. Gelukkig kunnen we ons toch nog in onze wandeloutfit in de warme zon omkleden. Tijdens het ontbijt komen een stukje hogerop zeker 7 wandelaars langslopen, die in de metalen refuge hebben geslapen. Zij gaan richting Tuc Molières. Er zullen ook vast een paar hikers aan het afdalen zijn. Best veel mensen voor zo’n kleine hut. Gezellig, maar we zijn blij dat we hier gestaan hebben.
We beginnen aan de afdaling van 7 kilometer lang, met bijna 900 meter dalen. Hier boven gaat het landschap langzaam over van stenen naar gras. Grote rotspartijen worden afgewisseld door stukken pad tussen weides. We sliepen bij het tweede meertje, we lopen langs het derde en het vierde. Allen zijn ze donkerder blauw dan de eerdere meren die we zijn tegengekomen, prachtig in dit landschap. We komen onder de refuge langs en dalen dan verder, een flinke afdaling over een wirwar van paadjes volgt. Je moet er maar net de juiste uithalen. Onder ons zien we grote graslanden met een pad dat er van bovenaf beter te belopen uitziet. Er komen al aardig wat mensen omhoog, ze hebben nog wat voor de boeg… Beneden is het landschap meteen een stuk lieflijker. Er stromen beekjes en er zijn schitterende watervallen, we zien de gele alpenklaproos bloeiend tussen het gras en een paar bergmarmotten liggen te chillen in de zon. Ze laten zich niet opjagen door ons en blijven lekker liggen als we passeren. Na het grasland wordt de vallei een stuk smaller en moeten we een paar keer met touwen door een kloof afdalen.
Handig, touwen. Als ze nog een stukje hogerop gelopen waren, hadden we ze nog wel een plek kunnen wijzen waar ze nóg beter tot hun recht zouden komen ;-). Maar ook hier zijn we er blij mee, en dankzij deze hulp komen we snel weer op een volgende weide uit. De weide gaat over in dennenbos en niet veel lager in een beukenbos. Af toe dalen we nog stukjes steil af langs watervallen, maar het loopt lekker door. Beneden komen we op een grotere weide uit, aan het einde ligt een grote gesloten refuge en er gaat een weg een tunnel in. De Vielha tunnel, vernoemd naar de gelijknamige plaats. Daar moeten we overheen om de volgende klim te beginnen, maar eerst maken we een pauze in een heerlijk weitje aan de rand van de rivier. En mét telefoonbereik, dat is alweer een tijdje geleden. We hebben de route na de komende klim naar beneden gelegd om bij een camping in het dorpje Arties uit te komen, om van daaruit in Vielha inkopen en boodschappen te kunnen doen, voor de komende etappes richting Andorra.
Maar dan missen we wel een mooi stuk langs meren bovenin de bergen. We zien op internet dat er een bus door de tunnel gaat, direct naar Vielha. Als we die nemen kunnen we hier weer terugkomen om alsnog het volledige stuk bovenover te lopen, en we zijn meteen in het goede dorp voor alle inkopen. Win win, en de bus gaat over een half uurtje. De keuze is snel gemaakt, al is het wel ineens een abrupt einde van de wandeldag. We lopen naar de bushalte bij de parkeerplaats van refuge Conangles en zien de één na de andere bus langsrijden zonder te stoppen. We staan een uur en er rijden 3 Alsa bussen langs. Hmm, dan hebben we nog één kans op het park-busje die rond Val de Barrevés rijdt. Het momentum om door te lopen is wel een beetje voorbij, dus we wagen het erop. Hij gaat pas over anderhalf uur. We zijn dicht bij de refuge, daar kunnen we wel even wachten. We bestellen een kopje koffie en vragen meteen of deze parkbus wel gaat en gelukkig, als we er op tijd staan kunnen we zeker mee. En inderdaad, 1,5 uur later zitten we alsnog in de bus naar Vielha, een leuk stadje met veel outdoor winkels die we nodig hebben voor de laatste etappes. En een grote supermarkt, die zijn we al sinds Pamplona 5 weken geleden niet meer tegengekomen. Opeens zijn we weer in de beschaving, in een druk toeristisch dorp. Onverwachts, maar ook wel weer leuk voor een paar dagen. Maar we verheugen ons alweer op de bergen, er liggen nog een paar mooie etappes voor ons!
