Loodzware, maar magistrale wandeling door de Alpen. De route begint bij het mooie Lac d’Anterne waarna deze vrij snel klimt naar Col d’Anterne op 2257 meter. Bovenaan zijn de eerste zichten op het Mont Blanc massief. Vervolgens daalt de route naar onder de 1600 meter en klimt daarna naar 2525 meter op Le Brévent. Ook hier zijn weer schitterende uitzichten over de gletsjers en besneeuwde toppen van het Mont Blanc massief. En er is een restaurantje. Maar het venijn zit ‘m in de staart: na dit hoogtepunt daalt de route over 8 kilometer naar 972 meter naar Les Houches bij Chamonix aan de voet van de Mont Blanc. Een mooie maar zware tocht.
Vanochtend gaat om 5 uur de wekker, vandaag hebben we een lange etappe voor de boeg en kijkend naar de meters stijgen (1000m) en dalen (2000m) zal hij ook flink pittig worden.
Het is nog donker als we het tentje opbreken, maar als we aan ons ontbijt zitten komt de zon op en kunnen we nu genieten van de warme kleuren aan de andere kant van het dal.
Terwijl het nog rustig is in de meeste tentjes lopen we langs het meer en beginnen we aan de eerste klim van vandaag: 200 meter het dal uit naar Col d’Anterne. Zodra we op de col aankomen zien we recht voor ons uit, in het licht van de ochtend de gigantische Mont Blanc met kop en schouders boven de rest van de bergen uit torenen. Dit is echt magnifiek! Te gek om hier in alle vroegte alleen op de col te staan en van het indrukwekkende landschap te genieten.
We beginnen aan de afdaling en komen zo veel mensen tegen, dat het op de col waarschijnlijk snel drukker zal zijn geworden.
De afdaling van 3,5 kilometer naar Pont d’Arlevé 650 meter lager is behoorlijk, maar nog naar een kleinigheid ten opzichte van de afdaling die we in de tweede helft van de wandeling zullen maken.
Onderaan bij de wild kolkende rivier maken we een korte pauze, voordat de tweede klim van de dag begint: 800 meter stijgen in ongeveer 5,5 kilometer. Het landschap is schitterend, we hebben zicht op het dal met her en der een struikenbosje maar overwegend rotsen en grasland. De kleine paadjes waar we overheen lopen doorkruisen enkele stroompjes water. We passeren een oude verlaten nederzetting waar alleen de restanten in de vorm van ruïnes bewaard zijn gebleven. Het zal een oud zomerverblijf van herders zijn geweest. De huizen van gestapelde stenen hebben de tand des tijds klaarblijkelijk niet doorstaan.
We lopen door en komen steeds hoger op de berghelling. We klimmen omhoog en weten dat we ergens via een col de berg overgaan, maar hebben geen idee waar dat zal zijn. We volgen de route over de zigzagpaadjes omhoog en de passage blijkt over de steile rotswand recht boven ons te zijn. Er loopt kundig een pad doorheen, die steil maar goed te belopen is met onze grote rugzakken. Bijna boven passeren we een klein dalletje met gigantische rotsblokken, waar onder ons nog een overgebleven plekje sneeuw ligt. Yes, zijn we toch nog hoger dan de sneeuw gekomen!
Hierna volgen we het laatste stukje omhoog waar we op sommige stukken met handen en voeten tegen de rotsen op moeten klimmen. Eenmaal boven zijn we weer een bergrug dichterbij de Mont Blanc: de laatste. Vanuit hier is het enige wat ons scheidt van de Mont Blanc het diepe dal dat voor ons ligt, waar Chamonix in ligt. We staan er nu pal voor en het weer is schitterend, en de uitzichten zijn verbluffend. Wat een gigantische berg en wat ligt er veel sneeuw op! Het is moeilijk te bevatten dat de bekende berg tegenover ons nog eens een dikke 2500 meter hoger is. De top lijkt vanuit hier bijna op ooghoogte te zijn!
We zijn nu op de route gekomen van de Tour du Mont Blanc. Een populaire route die in de zomer veelvuldig gelopen wordt en een stuk verderop ligt een kabelbaan. En dat is te zien. Hordes mensen komen af op dit magnifieke uitzicht. Na een goede pauze lopen we in file door naar het hoogste punt van de GR5 tot nu toe, Le Brevent op 2525 meter hoogte, waar een restaurantje ligt.
Hier komt ook de kabelbaan aan vanuit het stadje in het dal. Ook al is het lichtelijk frustrerend als je badend in het zweet na zo’n klim boven komt tussen de selfie-nemende menigte op sandalen en gympies te staan, wel super dat dit soort plekken zo benaderbaar is voor iedereen die wilt, en… we zijn toch erg blij dat we een kop koffie kunnen drinken en wat (mega overprijsde) flesjes water kunnen lopen voor de afdaling. Met ons kopje koffie genieten we van het uitzicht, van de besneeuwde bergen voor ons en het dal diep onder ons. Dit laatste is waar we vandaag nog naar zullen afdalen: de camping in Les Houches (dorpje naast Chamonix) ligt 1500 meter lager. Zo’n afdaling hebben we nog niet eerder gehad.
Over smalle rotsachtige paadjes begeven we ons naar beneden. Van het kale hooggebergte zien we het landschap steeds verder veranderen en wordt het steeds bosrijker. Na 500 meter afdalen kunnen we ons niet voorstellen dat het nóg 1000 meter afdalen is. Het dorp onder ons lijkt al zo veel dichterbij!
Als we halverwege de afdaling bij de boomgrens aankomen, maken we nog een laatste korte pauze. Nog 700 meter dalen te gaan… Het is inmiddels 17.00u en we hebben zo’n 17 kilometer van continu stijgen en dalen achter de rug en we zigzaggen door over de berghelling.
Met stijgen zijn onze schoenen ideaal, maar tijdens het dalen over steile paden blijken de tenen van Mark toch net iets te weinig ruimte te hebben. Dit zorgt in de afdaling voor aardig wat pijnlijke momenten en blauwe tenen helaas.
Opgelucht en moe komen we beneden aan. Ook een eindeloze afdaling heeft gelukkig een einde… Maar wat hebben we genoten van de fenomenale uitzichten! Ook in dit laatste stuk.
We staan even stil bij een groot standbeeld en maken een praatje met 3 Amerikaanse wandelaars die we al een paar keer hebben gepasseerd. Ze zijn hier op vakantie om een trektocht door de Alpen te maken en deze eindigt voor hen hier. Ze staan versteld als we vertellen dat we een paar maanden geleden in Nederland zijn vertrokken en door zullen lopen naar de Middellandse Zee. “Wow, can I take a picture? You’re my heroes forever!” Dat voelt toch als een beetje te veel eer nu we hier bezweet en moe beneden aankomen, haha
We lopen het laatste vlakke stuk naar Les Houches en komen op de meest ‘bijzondere’ camping tot nu toe aan. Deze is gemaakt op een dak van een loods die in een helling is gebouwd aan het einde van een skipiste. We moeten met een lift 2 verdiepingen naar beneden om bij het sanitair te komen. En het kale vierkante ‘grasveldje’ staat bomvol met kleine tentjes, het heeft wat weg van een Pinkpop camping midden in de bergen. Maar we zijn blij met een plekje.
De tenen van Mark blijken na het uitdoen van de schoenen aardig verkleurt te zijn, aiii. Er zit helaas niks anders op dan weer op zoek te gaan naar nieuw schoenen. En een paar dagen rust vinden de knieën van Malou ook niet erg, al ging het vandaag een heel stuk beter dan vooraf verwacht. We worden sterker en sterker!
Wat een contrast: vanochtend wakker worden, midden in de natuur hoog in de bergen, en nu hier in het drukke dal aan de voet van de Mont Blanc. Het voelt onwerkelijk. Wat een zware, maar ontzettend prachtige tocht was dit. We prijzen ons nog eens gelukkig dat we dit kunnen doen…
