Magnifieke etappe door de Alpen. De etappe begint redelijk vlak langs dorpjes, watervallen en kloven waar de rivier Le Giffre een weg doorheen baant. De tweede helft gaat steil omhoog over een helling langs hoge rotswanden en later over met rotsen bezaaide weiden. De route eindigt boven de 2000 meter met uitzicht op Lac d’Anterne.
Na 3 dagen rust zijn de knieën weer ver hersteld en zijn we weer helemaal klaar voor het volgende deel van de GR5. In 2 etappes lopen we naar Chamonix, aan de voet van de Mont Blanc. We beginnen rustig vandaag, de eerste 14 kilometers zijn behoorlijk vlak. Vanuit de camping lopen we eerst 4 kilometer terug naar het begin van de route bij Samoëns. Bij het binnenlopen van het dorpje zien we langs de route een grote loods, die in het seizoen is omgetoverd tot boulangerie cq. brasserie. Ze hebben nog 2 chausson aux pommes voor in de pauze, dus we hebben wat om ons op te verheugen!
De route volgt vanuit hier het riviertje le Giffre tot Gorges des Tines. Een smalle kloof van een paar honderd meter waar het water zich een weg doorheen baant. We staan even te kijken naar groepjes jongeren die met kano’s langs komen raften en vanaf de kliffen het water in springen. Dat zijn nog eens leuke zomerkampen!
Het pad leidt ons om deze kloof heen, door een andere oudere kloof waar vroeger de rivier doorheen heeft gestroomd en die schitterende uitgesleten rotsen heeft achter gelaten. Via een steile klim over de rotsen en over trappen vinden we onze weg door deze kloof die ons een beetje aan het Mullertahl in Luxemburg doet denken. Bovenop aangekomen is een T-splitsing waar we eigenlijk rechtsaf moeten, maar deze kant op is met gevarenborden en rood/wit lint afgezet. Allemaal vanwege het gevaarlijkste dier van de Alpen. In eerste instantie denken we aan lynxen of wolven, beren komen hier gelukkig niet voor. Maar het blijkt de 5mm grote schorskever te zijn. Een bruinzwart kevertje dat zich in de bast van naaldbomen nestelt en daar leeft van de sapstroom van de bomen, waardoor deze sterven. Het diertje heeft al veel dood en verderf gezaaid in naaldbossen in de Alpen, maar ook in de Jura en Vogezen. Omdat op het komende stuk van de route zo veel dode bomen staan, is het pad onveilig verklaard en worden we via een omleiding naar een veiligere route een stuk verderop gebracht.
De vlakke kilometers lopen lekker door een voordat de klim begint, besluiten we pauze te maken in een weiland onderaan een skigebied waar we van ons gebakje genieten.
Vanuit hier begint de route langzaam te stijgen, in het begin nog rustig. We hadden verwacht vanuit hier de bossen, de bergen en de natuur in te lopen, maar al snel komen we bij een asfaltweg die dezelfde kant de berg op slingert en die we een aantal keer passeren. We lopen langs een paar leuke dorpjes en de mooie Cascade du Rouget. Na 4,5 kilometer in grote lijnen de weg gevolgd te hebben eindigt de asfalt weg bij een grote parkeerplaats. We zijn inmiddels 500 meter gestegen en hebben nog 1000 hoogtemeters voor de boeg. De parkeerplaats is druk, vanuit hier vertrekken veel dagwandelaars en we zijn dan ook zeker niet de enige op het pad. De route gaat steil omhoog door de bossen, het is flink klimmen geblazen over het in het begin nog brede bospad. Naar mate we hoger komen, krijgen we steeds minder beschutting van de bomen, wordt het landschap steeds opener en kunnen we genieten van de gigantische rotswanden en bergen om ons heen. Na bijna 20 kilometer en op 1850 meter hoogte bereiken we onze eerste top van vandaag. Voor ons uit strekt zich een schitterende vlakte, met grote witte rotsblokken in het vers groene landschap. Her en der staan wat dennenbomen en aan de rechterzijde van ons bevindt zich een hoge, verticale rotswand. Recht voor ons uit, heel in de verte over de top van dit grasland zien we de grote besneeuwde reus: de Mont Blanc. Wauw wat een indrukwekkend landschap! We lopen het dal door tot aan Refuge Alfred Wills dat aan het einde van het dal ligt. Hier vullen we voor de zekerheid al onze flessen met water, we weten niet wat we verder nog tegen zullen komen.
We zitten nu op 21,5 kilometer en willen nog een kilometer of 2 doorlopen naar Lac d’Anterne, om daar een plekje te zoeken voor de nacht. Het is nog een stevige klim, 320 meter stijgen zo aan het einde van de dag, maar aan het landschap te zien is het meer dan de moeite waard. Uiteindelijk zien we over de laatste heuvel het meer liggen. Het schitterende turkoois water van het bergmeer ligt tussen de imposante rotsen. Een herder die met z’n honden een kudde schapen en geiten door het dal leidt en… héél veel tentjes. Vanaf deze afstand tellen we met gemak een stuk of 15 ander kampementjes langs het meer. Oké, dat hadden we niet verwacht… We besluiten ons tentje op een van de heuvels aan de rand van het dal met uitzicht op het meer op te zetten, in plaats van beneden direct aan het meer te gaan staan. En gelukkig maar, want als we de tent aan het opzetten zijn komt de kudde schapen langs alle tentjes het dal door.
Maar wat een schitterend gezicht vanaf hier, zo hoog in de bergen. Het is de eerste nacht kamperen boven de 2000 meter. In dit dal tussen het meer en de gigantische rotswand waar de ondergaande zon een schitterend schouwspel op projecteert. Dit is echt genieten…
