So, dat was de eerste keer deze reis, en de vorige, dat we enkele dagen, een week zelfs, geveld zijn door een griepje. Veel buiten zijn en lopen is super gezond, maar ook dan kun je op het verkeerde moment tegen het verkeerde virus aanlopen, zo blijkt. Na een paar dagen rust zijn we weer aardig fit en klaar om onze weg richting oosten te vervolgen. We waren twee dagen eerder al vertrokken richting een plek net buiten Zamora, zodat we de eerste wandeldag nog even rustig aan konden doen. Van de etappe van bijna 40 kilometer van Zamora naar Toro zouden we dan, net als van de lange etappe van Salamanca naar Cubo de Vino, een aantal kilometers afsnoepen door 7 kilometer buiten Zamora te overnachten en de resterende afstand de dag erna afleggen. Maar er bleek een probleem met de boeking te zijn en het hotel was helemaal volgeboekt. We hadden gehoopt zo rustig op te kunnen bouwen, maar helaas, we konden weer omkeren en alsnog in Zamora blijven. Dat gaf ons wel nog een dagje extra rust en de mogelijkheid de stad een keer goed te bezichtiging, daar hebben we eigenlijk niet echt de gelegenheid voor gehad. We liggen nu midden in het centrum met uitzicht op Plaza Mayor en de mooie San Juan kerk. Zamora is een stad vol oudheden, waar zo ongeveer elke overheerser uit het verleden z’n stempel op heeft gedrukt en ze schitterende bouwwerken hebben achtergelaten.
De rivier de Douro, of de Duero zoals de Spanjaarden deze noemen, waar de stad aan ligt heeft z’n naam gekregen van de Kelten. Het Keltische ‘dour’ betekent water. De Romeinen lieten de oude brug en de stadsmuren na, die doorlopen tot Plaza Mayor. Daar begint het nieuwere gedeelte met modernere bebouwing. De Moren hebben een groot kasteel gebouwd dat nu als ruïne te bewonderen is, nabij de grote kathedraal. En oude molens die nog steeds onderaan de stadsmuren in de rivier staan. De Christenen hebben op hun beurt maar liefst 22 kerken in dit stadje gebouwd. Het is een stad met een lange geschiedenis tussen twee vuren in te zitten. In de middeleeuwen zat het tussen de Christelijke koninkrijken in het noorden en de Moorse gebieden in het zuiden in. Dat zorgde destijds voor een rijke handel en dus economische groei. Tijdens de Spaanse burgeroorlog van 1936 tot 1939 was de stad minder fortuinlijk. Toen zaten ze tussen de republikeinse en nationalistische gebieden, waardoor het doelwit was van de regeringstroepen en de rebellen onder leiding van Francisco Franco. De stad heeft zwaar geleden door bombardementen en beschietingen waardoor veel gebouwen vernield of vernietigd werden. Het was ons op de heenweg door de stad al opgevallen dat er meer nieuwere gebouwen in de straten te zien zijn dan in bijvoorbeeld Salamanca. Dit is dus een belangrijke oorzaak hiervan. Veel is wel hersteld gelukkig, en deze stad is ook weer een pareltje!
Door de dag extra rust hebben we ook nog even goed naar de route kunnen kijken en een kortere gevonden. Van de 40 kilometer hebben we 34 kunnen maken, wat hopelijk wel in één dag is te doen, want verderop is geen overnachtingsmogelijkheid meer tot aan Toro. Nou ja, om volledig transparant te zijn: er ligt na 20 kilometer een wellness spa resort waar je voor meer dan €200 per nacht je benen onder een laken mag leggen… Verleidelijk, maar we moeten een beetje op het budget letten. We vertrekken in ieder geval extra vroeg om de meeste kilometers in de ochtend te maken. We proberen de etappe zo’n beetje op te delen in 15 kilometer, pauze, 11 kilometer, pauze en dan de laatste 8, maar we moeten even kijken hoe de energie is vandaag. Koorts is toch een aanslag op je conditie.
We lopen Plaza Mayor over, dalen via de smalle straatjes af naar de oude brug en steken de rivier over. Vanaf hier hebben we nog een keer schitterend uitzicht op de stad en de molens in de ochtendzon. We slaan aan de overkant linksaf richting oosten en zullen dit rivierdal vandaag blijven volgen. Helaas voor ons lopen hier net buiten de stad weinig paden en volgen we dus een asfaltweg. In het begin is het nog even wat drukker met tegemoetkomend verkeer dat richting Zamora gaat, maar al snel is de weg rustig en loopt ‘ie eigenlijk wel lekker door. Na een kilometer of 7 passeren we het eerste dorpje (die met het volgeboekte hotel), waar we door twee attente inwoners vriendelijk doch behoorlijk dringend gewezen worden op het feit dat de Santiago route de andere kant op loopt. Moeilijk uit te leggen in ons gebrekkige Spaans dat we die nu niet volgen, maar super goed bedoeld natuurlijk. We lopen verder tussen weilanden. Schitterend groen, niet de uitgestrekte gele weilanden zoals eerder op de tocht, maar nu kleinere kavels, met op elke een ander gewas. Natuurlijk vooral veel graan, maar ook vaker zonnebloemen, uien, aardappels en maïs. Grote stukken veld worden besproeid met gigantische beregeningsinstallaties. Hierbij scharrelen soms wel tientallen ooievaars rond. In onze pauze, netjes na 15 kilometer, komt er een grote groep overvliegen. Wat een indrukwekkende vogels…
De kilometers gaan eigenlijk best lekker en het is heerlijk om weer op pad te zijn. Zeker als we iets verder van de asfalt weg af kunnen, het groen in. We gaan een modderig landbouwpad op, dichter langs de rivier. We hebben de rivier nog niet veel gezien vandaag vanaf de weg, maar hier lopen we er hele stukken langs. In de bomen zitten veel aalscholvers op nesten en we horen eindelijk de wielewaal! Zo’n leuk geluidje. Het lopen op de paden kost wel wat meer energie, en ook al is het hier een stuk koeler dan eerdere stukken, we zijn toch blij dat we in de schaduw onder een afdak van een huisje nog een uitgebreide pauze kunnen maken. Wat eerder dan gepland, we moeten nog bijna 10 kilometer, maar die redden we ook wel. Na de pauze lopen we verder over de paden en komen her en der steeds meer huizen en schuren tegen. Eerst nog vaker vervallen of onbewoond, maar hoe dichter we bij de stad komen, des te meer er mooi zijn opgeknapt. De plaats Toro is al vanaf grote afstand niet te missen: de zandkleurige kerken en statige bebouwing boven aan de grillige kale kliffen boven de Douro steken behoorlijk af tegen het groene rivierdal en de blauwe lucht. We komen steeds dichterbij en mensen vragen ons waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan. We krijgen verbaasde blikken als we alleen al vertellen waar we vandaag vandaan komen. Hier komen niet veel wandelaars, het is duidelijk dat we van de Via de la Plata af zijn. Wereldfietsers wel, want we delen de route weer vaker met de Euro Velo 1.
Onderaan de stad steken we, zoals bij elke oude stad, een mooie Romeinse brug over die ons naar de kale helling leidt. Een mooie stenen weg brengt ons daarna 100 meter hoger naar het dorp. Het is een fikse klim zo aan het einde van de tocht, maar bovenop lopen we al gauw langs de grote Middeleeuwse kerk die we van verre al zagen liggen en ons hotel blijkt er pal naast te liggen. Gelukkig, want we lopen ondertussen toch een beetje op ‘leeg’. Maar het was een schitterende afwisselende tocht. En het ging beter dan dat we hoopten na een week verplichte rust in Zamora. Morgen Toro bekijken en toch even bijkomen, en dan weer door. Het voelt heerlijk om de kilometers weer in de benen te voelen!
