Hier in het rustige plaatsje Bolonia beginnen we aan dé etappe naar de zuidelijkste punt van het vasteland van Europa en de zomer is weer helemaal terug! In ieder geval, het voelt als zomer als we rond negen uur met een graad of 16 op pad gaan in de volle zon. We lopen over de nu bijna verlaten hoofdstraat, waar wat locals en vissers aan het ontbijt zitten aan de boulevard met palmbomen. Over een paar weken zal het hier weer druk zijn met toeristen, nu zijn er alleen wat campers geparkeerd aan de kust. Na een tijdje wordt de weg onverhard en loopt als een breed pad de duinen in. We kunnen over het strand gaan lopen, maar dit ziet er uit als een schitterend gebied, dus we blijven de markering van de Camino de Santiago del Estrecho en de GR145 volgen, die hier samen richting Tarifa lopen. Het is een pad van los zand, en loopt een aantal keer goed tegen de hellingen op, maar het landschap is inderdaad schitterend. Open stukken met struiken, bloemen en gras waar koeien en paarden grazen worden afgewisseld met beboste stukken en af en toe een mooi uitzicht op de oceaan. Na een paar kilometer lopen we langs een klein dorpje, Paloma de Baja, waar we na een paar stappen ook weer uit zijn. Aan de andere kant volgen we een asfaltweggetje omhoog langs een aantal verlaten gebouwen. Op de sattelietkaart is het geblurred, dus het zullen wat militaire gebouwen zijn.
Eenmaal boven gekomen lijkt het wel alsof we door de Sahara lopen. Hoge duinen en zand dat over de weg gewaaid is. Eerst nog met bomen langs de weg, maar al snel open met een schitterend uitzicht over de heuvels en de oceaan. We zitten een stuk boven het water en besluiten af te dalen om daar onder, aan het water te pauzeren. We zetten tijdens de afdaling aardig wat zand in beweging met onze bergschoenen aan en de rugzak op. Beneden genieten we van wat de laatste pauze zal zijn aan de oceaan. Heerlijk in de zon met de golven voor ons en uitzicht op Marokko. Het is zaterdag rond het middaguur, dus het is druk op het strand.
Vanaf hier blijven we het strand volgen. Het water is nog laag genoeg om langs de rotsen te lopen. We vinden nog een paar pracht exemplaren van schelpen. Het water komt wel steeds hoger en we moeten aantal keer over de rotsen klimmen om een bochtje verder te komen. En na ieder bochtje wordt het uitzicht op de meest zuidelijke punt met daarachter de hoge Marokkaanse bergen steeds indrukwekkender. Maar ook wordt een aantal keer de keerzijde van dit punt, waar het geteisterde Afrika en Europa zó dicht bij elkaar liggen, duidelijk. We zien op verschillende plekken in het zand en tussen de rotsen resten van rubberboten liggen, die waarschijnlijk achtergelaten zijn door mensen die met gevaar voor eigen leven de overtocht gemaakt hebben, op zoek naar een betere toekomst. Door de korte afstand en de uitgestrektheid van de stranden is dit een veelgebruikte plek om over te steken. Heel vreemd, met de strandbarretjes en villa's langs dezelfde stukken kust.
We komen aan bij La Peña waar een leuke camping ligt en besluiten de laatste 8 kilometer van deze etappe voor morgen te bewaren. We overnachten op een schitterend plekje op de camping met een mooie zonsondergang en 's nachts uitzicht op de lichten van gebouwen aan de kust op het continent tegenover ons.
Nu, vanochtend gaan we op pad voor de laatste kilometers langs de kust. We dalen af naar het strand en blijven deze tot het einde volgen. Het is zondagochtend en weer heerlijk weer dus het is druk. Veel mensen met honden, spelende kinderen en vooral veel surfers zijn op het strand en in het water. De golven zijn vandaag een stuk lager dan gisteren, maar zelfs nu is goed te zien waarom deze kuststrook bekend staat als surfers paradise.
Er mondt hier een riviertje uit in de zee. Deze is net te diep om doorheen te waden met onze schoenen en de brug is ons net wat te ver. Dus: schoenen uit en op blote voeten verder. Heerlijk om door het water te lopen. We houden onze schoenen uit en op blote voeten, door het frisse oceaan water, lopen we de laatste kilometers. Het laatste stukje land komt snel dichterbij. En daarmee ook het eind van dit eerste deel van onze nieuwe tocht naar Nice. Aan het einde van het strand klimmen we naar een weggetje dat naar Isla de Tarifa leidt. Dit is écht het meest zuidelijke punt waar je te voet kunt komen. We hebben ons helemaal niet gerealiseerd dat met het einde van de oceaan, aan de andere kant van deze weg, de Middellandse Zee begint, die we vanaf hier kunnen zien liggen. Het water is meteen rustig, strak en azuurblauw. Zo kennen we het van Nice. Goede herinneringen en een goed vooruitzicht! Isla de Tarifa kunnen we helaas niet op, deze is afgesloten en alleen met een gids te bezoeken, maar wij hebben ons doel voor nu gehaald. En hier aan het eind van het strand, aan het einde van de oceaan, aan het einde van de groene heuvels en na bijna 600 kilometer, begint voor ons de nieuwe tocht noordwaarts: met de zee in de rug door het binnenland van Spanje richting de Pyreneeën. We zijn benieuwd hoe het gaat worden, maar we zullen de oceaan nog gaan missen...
