Vanaf de ommuurde camping steken we een drukke weg over. We lopen een stukje door de duinen en binnen een meter of 50 zijn we al op het strand. Gisteravond heeft het onverwachts nog goed geregend en door de hoge golven en de aanlandige wind hangt er veel water in de lucht. Terugkijkend zien we Barbate en in de verte kliffen waar we gisteren liepen, verdwijnend in de wolken. Vooruit zien we alleen maar strand, duinen en de oceaan. Als we een half uurtje langs de vloedlijn gelopen hebben, zien we op het strand door de heiige lucht koeien opdoemen, die vanuit de verte wel op rotsen lijken. Als we dichterbij komen zien we een grote kudde op het strand lopen en liggen. Het is best een bizar tafereel. Achter de koeien komen de heuvels die we de laatste etappes steeds in het binnenland hebben gezien, steeds dichter bij de kust. De toppen zijn gehuld in mist, maar het zijn mooie, groene hellingen. We blijven nog een stuk de kust volgen, lopen even het dorpje Zahara de los Atunes in voor wat boodschappen voor de lunch, en maken een pauze met zicht op de oceaan aan de andere kant van het dorp. Gelukkig vinden we een plekje om de tent op te zetten, want deze is nat ingepakt vanochtend. Hierdoor nemen we uitgebreid de tijd.
En tijd hebben we vandaag, de etappe is nog geen 20 kilometer. Na de pauze lopen we nog een klein stukje over het strand en moeten dan even behoorlijk klimmen over één van de heuvels die tot aan het water komt. We dalen af langs een aantal schitterende villa's naar een laatste klein strand. Van bovenaf was goed te zien dat het landschap hier wel echt anders is. Het weer is ondertussen helemaal opengetrokken en het is duidelijk dat het vrij vlakke landschap met af en toe behoorlijke kliffen, plaats heeft gemaakt voor een heuvelachtiger landschap. Het zijn uitlopers van de Betische Cordillera, een bergketen die vanuit Noord Marokko de Middellandse Zee oversteekt en hier terugdraait richting oosten, Zuid-Spanje in. Onder andere de Sierra Nevada met toppen tot ruim boven de 3.000 meter behoort hiertoe. Na het strand overgestoken te hebben, vangen we een kleine glimp hiervan op. We lopen langs een vuurtoren één van de heuvels op en draaien dan even het binnenland in om een schiereiland af te snijden. We lopen door een schitterend groen bergachtig landschap met veel naaldbomen, lage palmen en een scala aan bloemen. Wat een schitterend stuk! Eenmaal de heuvel over zien we de vlakte liggen waar het dorp ligt waar we zullen overnachten. Een groen dal omringt met heuvels en een schitterend strand aan de oceaan. Met de Marokkaanse bergen aan de overkant is ook dit uitzicht een plaatje! We lopen door het zonnetje de laatste kilometers langs de groene weiden met paarden en koeien. In het dorpje is vrijwel alles gesloten, maar ons hotelletje is gelukkig open. Wat een schitterende, een-na-laatste etappe voor Tarifa! Nog één dagje zee...
