Na een rustige nacht worden we vroeg wakker. Beschut door de heuvels, maar met een schitterend uitzicht. We hebben de wekker extra vroeg gezet omdat we vrij dicht langs het pad liggen, dus om kwart voor zes zijn we al op om eerst alle spullen in te pakken, de tent af te breken en dan pas te ontbijten. Tegen half zeven komt de eerste wandelaar al langs. Een Duitse dame die we kennen van de camping, ze heeft overnacht bij de drukke refuge en is daar al vroeg vertrokken. Ze heeft aardig wat problemen gehad met de waakhonden in het vorige dal. Meter voor meter moest ze wachten totdat de honden gekalmeerd waren om weer wat verder te kunnen lopen. Zonder kleerscheuren is ze tot hier gekomen, maar we zijn blij dat we dat stuk gisteren aan het eind van de dag hebben afgelegd toen de honden een heel stuk rustiger waren. Het waren blijkbaar honden met een ochtendhumeur…
We genieten nog even van ons ontbijt en lopen dan dezelfde kant op. Een klein stukje bergop, en dan beginnen we met dalen. Het is een lange afdaling van bijna 2000 meter naar 1350 meter, over smalle paadjes langs de flank van de berg met weer een nieuw dal, en dus een nieuw uitzicht voor ons. Elk dal is hetzelfde: bossen in de lagere delen, hogerop struiken en grasland, dan grasland en stenen, en bovenaan alleen nog maar rots. Maar elk dal is ook weer zó anders met een eigen gevoel. Dat maak het bergwandelen zo bijzonder en spannend, over elke top ligt weer een nieuw landschap om te ontdekken. Een stuk verder in de afdaling komen we langs een kleine boerderij. Twee collies liggen voor het huis en zijn een beetje ‘waaks’, maar vinden het al snel prima.
De boer zien we een stukje verderop de schapen melken in een hokje op het land en de boerin komt om het hoekje van het huis met twee grote, zware ouderwetse melkbussen aangelopen. Heerlijk, het boerenleven in de bergen! Het grasland verandert in bossen en we dalen nog wat verder. Een stukje van het pad, bij het laagste punt, staat een bron aangegeven op de kaart. We kunnen na het wildkamperen wel wat water gebruiken, dus we lopen een stukje om naar de bron, maar we kunnen ‘m niet vinden. Helaas, geen drinkwater maar er ligt wel een schitterende waterval. En… struiken vol met bosbessen! Een paar handjes bosbessen zijn ook goed voor de dorst.
Weer terug op het pad lopen we een stukje samen met een Nederlands stel. Ze belopen ook de Pyreneeën van west naar oost, maar welke route weten ze niet precies. Ze lopen op gps-navigatie, die vertelt wel waar ze zijn, en als het pad niet bevalt drukken ze, mits ze bereik hebben, op een andere route en lopen dan die. Heerlijk makkelijk, maar het doet ons wel denken aan een ongeval niet ver van Lescun, een paar dagen geleden. Tijdens onze rustdagen daar zagen we een trauma helikopter vliegen, richting de bergen waar we vandaan kwamen. Op internet zagen we een tijdje later dat een man op de GR10 is overleden. Hij was verdwaald en waarschijnlijk in het donker ten val gekomen, wat hem het leven heeft gekost. Goed voorbereid op pad gaan is het halve werk qua veiligheid. En daar is het weten waar je bent en je goed kunnen oriënteren, een hele belangrijke factor bij. Af en toe lijken de bergen, zeker nu het in het hoogseizoen drukker wordt, wel een speeltuin. Velen rennen naar de hoogste rotspunt of de top van een waterval voor de mooiste foto’s. Bereid je voor en doe voorzichtig, want de bergen zijn echt. De aantrekkingskracht kan gevaarlijk zijn, voor sommigen is dat gevaar zelf de aantrekkingskracht.
Ondertussen hebben we alweer een behoorlijk stuk steil gestegen over zigzag paadjes door de bossen. Op de kaart hebben we de meeste hoogtemeters wel gehad, maar aan het einde gaat het nog even echt steil omhoog langs rotswanden. Gelukkig hebben ze op punten stenen traptreden gemaakt en op het steilste stuk zelfs een stalen trap. Dat is nog best een uitdaging met zware rugzak en twee wandelstokken vast, maar we komen boven. En daar ligt een schitterend meer. Tussen hoge grijzen bergtoppen ligt het grote helderblauwe Ibon de Estanés, net weer in Spanje op 1754 meter hoogte. Het is een schitterende plek, die van de andere kant uit een stuk makkelijker te bereiken is, en dus een plek die langzaam drukker wordt. Het ís ook een ideale plek om aan de warmte uit het dal te ontsnappen. Ook voor ons is het een prachtig pauzeplekje. En als we eenmaal zitten, doen we het ook goed. Met ons laatste water zetten we koffie en we maken een luxe boterham met kaas en groente en een eitje. We hebben ondertussen al aardig wat hoogtemeters gehad en zitten al op de helft van de kilometers, dus we genieten extra lang van deze mooie plek. Als we doorlopen volgen we nog even de oever van het meer. Aan het andere uiteinde staan grote grijze koeien met leuke wollige witte oren. We doorkruisen de kudde en lopen nog een stukje bergop. Gelukkig komen we langs een bronnetje en kunnen we weer wat drinkwater tappen. We lopen over het hoogste punt en dan begint de afdaling. Deze kant is de drukke kant dus we lopen zeker niet alleen. Het pad loopt vrij geleidelijk over grasland, al zitten er ook hier behoorlijk steile stukken tussen. We slaan af naar rechts om om de diepste delen van het dal heen te lopen; we moeten uiteindelijk een dal verder zijn.
We lopen de bossen weer in en steken een brede rivier over die bezaaid ligt met grote rotsen. Het pad is hier niet meer te vinden, maar aan de overkant zijn twee paden zichtbaar. Er is aardig wat acrobatiek voor nodig om aan de overkant te komen, en eenmaal op het gekozen pad kun je niet meer naar het andere lopen, daarvoor zijn de afgronden te steil. We kiezen het bovenste pad, wat gelukkig het juiste blijkt te zijn en vervolgen onze tocht naar Candanchu. De rest van de route is een stuk makkelijker en vlakker. Net voor het dorp komen we langs een grote kudde schapen die wordt bewaakt door een grote witte herdershond. Hij ziet ons door de kudde heen lopen (er omheen was geen optie), komt naar ons toe, en…. werpt zich voor ons om geaaid te worden. Haha, dit is wel de meest relaxte waakhond die we getroffen hebben! Candanchu blijkt een Spaans skidorp te zijn waar in de zomer ook nog wel wat activiteit is. De hellingen zijn kaal en er lopen overal skiliften. We zijn weer terug in de beschaving. Er is geen camping helaas, maar wel een heerlijk hotel. En een kleine winkel om wat boodschappen te doen. Heerlijk om te douchen en de benen even hoog te leggen na weer behoorlijk wat hoogtemeters afgelopen dagen. Én schitterende bergen, vergezichten en ervaringen. What a wonderful world!
