Etappe 86 belooft de eerste echte bergetappe te worden. Nadat we ons kampementje weer hebben ingepakt, verlaten we de camping. We lopen de eerste kilometers langs de doorgaande weg om terug bij de route te komen. Vanaf daar lopen we door loofbossen met grote oude beuken en eiken. Bij Auritz is een supermarkt waar we wat inkopen kunnen doen voor de komende dagen; vanavond moeten we bij gebrek aan accommodatie wildkamperen. Dus het avontuur van de bergen gaat vandaag beginnen!
We vervolgen het pad verder het bos in tot bij het imposante klooster van Roncesvalles. Dit klooster, dat uit het begin van de 13e eeuw stamt, markeert voor veel pelgrims die starten in Saint-Jean-Pied-de-Port, het begin van dé Camino, een belangrijke mijlpaal. Na een lange etappe van meer dan 25 kilometer brengen ze hier in dit klooster de eerste nacht door en krijgen ze een goede maaltijd van vrijwilligers die hier werken. Voor dit doel is dit klooster ook gebouwd: als een ziekenhuis en een toevluchtsoord voor pelgrims die de gevaarlijke bergen van de Pyreneeën overstaken. Het is een indrukwekkend typisch gotisch bouwwerk. We kijken even rond, praten met een Nederlandse vrijwilliger en vervolgen onze route de bergen in.
De route is de eerste vijf kilometer tot hier vrij vlak; vanaf het klooster begint een steile klim de bergen in. We vinden na even zoeken een pad achterlangs het klooster, een stukje van de weg en de Camino af. Het duurt niet lang voordat we de wolken in lopen en we door de mist niet ver meer kunnen kijken. Gelukkig zien we wel de bosbessenstruikjes die vol bessen hangen. We hebben in no time een handvol. Smakelijk! Die energie hebben we even nodig; het stijgen is even wennen.
Een stuk hoger komen we weer bij de weg en de Camino, bij een kerkje genaamd 'Iglesia de San Salvador de Ibañeta'. Bij dit eenvoudige kerkje met dikke muren en kleine ramen bidden de pelgrims om te danken dat ze veilig de Pyreneeën overgestoken zijn. Voor ons is het het begin, dus we zullen het lot maar niet tarten ;-). Wij slaan hier rechtsaf van de weg af en gaan verder de bergen in. Een lange slingerweg brengt ons naar het hoogste punt 'Alto de Lepoeder' op 1432 meter.
Het is druk op de route en we spreken veel pelgrims, uit Polen, Duitsland, België en Nederland. Ook al prefereren we iets rustigere paden, dit heeft zeker ook zijn charme. Het is mistig en het miezert wat, maar de spieren zijn na zo veel stijgen toch wel echt aan pauze toe. Zodra het een beetje opklaart, zetten we meteen de stoeltjes op en sluiten het brandertje aan om middels een gebakken eitje en een boterham kaas de nodige energie voor de rest van de klim en de etappe te verzorgen. Er schijnt hier een schitterend uitzicht te zijn, maar we zien er niets van. Af en toe kunnen we een paar honderd meter ver kijken, maar het dal en de rest van de bergen blijven voor ons verborgen. We blijven zeker niet onnodig lang zitten en gaan weer snel op pad.
Na nog een paar kilometer de Camino gevolgd te hebben, komen we aan bij het punt waar wij dat pad verlaten en richting oosten verder de Pyreneeën in trekken, over de HRP (Haute Route Pyrenees). We zijn vlak bij een bron waar we drinkwater kunnen tappen voor de rest van de dag en avond. Voor het wildkamperen hebben we extra veel water nodig en dat levert aardig wat extra kilo's op de rug op. Al snel komen we bij de Franse grens. De tweede keer dat we de grens te voet oversteken: nu vanuit het zuiden. Het regent ondertussen weer een beetje, en ook al zitten we hier dicht bij de Atlantische Oceaan, de druppels aan onze zuidkant beginnen een lange reis via de Ebro naar de Middellandse Zee; de druppels voor ons zijn er wel een stuk sneller, die gaan wel naar de oceaan.
Eenmaal van de Camino af is het meteen rustig op het pad; de rest van de tocht zullen we geen wandelaars meer tegenkomen. Wel valleien en heuvels vol koeien, paarden, geiten en schapen. Naast en door elkaar, kilometers lang, zonder dat er enige omheining te zien is. We zijn een beetje voorzichtig in verband met eventuele waakhonden bij de kuddes, maar we zien er geen. Een Franse boer vertelt ons (ons Frans moet na zo lang in Spanje te zijn geweest van diep komen...) dat er geen honden lopen hier. Gelukkig, dat loopt wel wat fijner. Maar de hoogtemeters en kilometers beginnen ondertussen aardig te tellen en we zijn de hele dag nog geen plek tegengekomen om de tent op te zetten.
Aan het eind van ons latijn vinden we, na de laatste opslaghuisjes en dierenstallen aan het einde van het dal, en na een steile afdaling door het hoge gras, onze plek voor de nacht. De moed zakte ons een beetje in de schoenen, maar onderaan in een dal, bij een riviertje, is een mooi vlak plekje even van het pad, waar duidelijk vaker een tentje heeft gestaan. Met vrij uitzicht door het smalle dal en heerlijk rustig. Daar waren we wel aan toe! De wolken trekken in de avond op, waardoor we toch nog op een waanzinnig uitzicht getrakteerd worden. Wat is dit genieten! De vrijheid van de bergen...
