We beginnen onze korte etappe van nog net geen 15 kilometer in La Puebla de Arganzón, het laatste plaatsje in Castilië en León, voordat we de autonome regio Baskenland inlopen. Tijdens de tocht van gisteren zijn we de grens al overgestoken, maar ook weer vlug de enclave Treviño binnengelopen, die onder de gemeente van Burgos valt en dus bij de regio Castilië en León hoort. Maar net buiten het dorp gaan we echt de grens over en laten we deze regio definitief achter ons. Het is ondertussen 22 etappes geleden dat we de grens van Extremadura en Castilië overstaken, een stuk onder Salamanca. Het waren schitterende kilometers die van geel en droog overgingen naar nat en groen, en van rustig, soms bijna desolaat en verlaten, naar een stuk drukkere gebieden met meer bedrijvigheid en leven. Het was de laatste grote regio, de volgende zullen heel wat kleiner zijn. Baskenland is ook weer een gebied apart. We zijn benieuwd hoe deze autonome regio, voor ons alweer regio nummer 4, gaat zijn. Waar het bij de vorige overgangen meteen heel anders was qua natuur en landschap, is de overgang hier minder abrupt. We lopen het dorp uit, gaan het spoor, een N-weg en de autoweg over en slaan snel links af een onverharde weg op tussen de weilanden.
Deze liggen tegen een helling en waar de velden ophouden gaat de helling nog een stuk door, maar dan bebost. Het duurt dan ook niet lang of we lopen steil bergop tussen dichte eikenbossen. Binnen 3 kilometer stijgen we bijna 300 meter. Het bos wordt steeds dichter en de paden moeilijker te vinden. Gelukkig zien we een open strook waar hoogspanningsmasten staan, van daaruit kunnen we een pad de juiste richting op volgen. We gaan steil naar beneden en weer steil omhoog. Dat is een goede oefening voor de spieren, we hebben in lange tijd niet meer zo gestegen en gedaald. Maar het is niet zo warm vandaag, dus het gaat prima, en we worden beloond met een schitterend uitzicht over de weidse dalen waar we gisteren doorheen hebben gelopen en het gebied waar we vandaag naartoe gaan. Het dal voor ons lijkt van hierboven volgebouwd met loodsen, bedrijventerreinen en wegen. Ook dat hebben we al een tijd niet meer gezien. Misschien is de overgang van Castilië en León naar Baskenland toch wat groter dan eerder gedacht. We dalen af over een bospad. Mooi door de bossen, maar vlak langs een gevangenis. We horen vaker een schelle stem door de luidsprekers galmen vanuit het goed omheinde complex. Niet het meest rustieke stukje, maar we lopen al gauw weer de velden weer in, waar het erg mooi is, dus we maken hier toch maar een pauze. Het is een heerlijk plekje in de zon tussen de heideplanten, lage eikenstruikjes en brem, met een mooi uitzicht, dus wij zijn tevreden. We zitten hier op de helft van de etappe en hebben nog ongeveer 7 kilometer te gaan. Vannacht zullen we overnachten op een camping. Leuk om weer te kamperen, en ten opzichte van een hotel kunnen we er lekker vroeg terecht. Na de pauze lopen we verder bergaf richting het dal. We schampen onderaan de helling het kleine dorpje Subijana de Álava en lopen over een vrij vlak pad langs de autoweg naar het nog kleinere dorpje Gometxa. Beide plaatsjes zijn onverwacht rustig en doen authentiek aan. Van bovenop de heuvel zag het hele dal er druk en hectisch uit, maar de route die we lopen gaat heerlijk rustig tussen de velden door. Het graan is geel en de zonnebloemen worden steeds groter. Het seizoen vordert gestaag, al lijken de seizoenen voor ons deze reis helemaal door elkaar te lopen.
Vanaf Gometxa lopen we over een tweebaansweg langs de autoweg, die we bij een grote rotonde moeten oversteken om bij de camping te komen. Dat is even goed uitkijken, maar we maken ons meer zorgen om de camping. Voor de camping staat een vervallen huis met in de tuin een geit en een struisvogel en het naastgelegen tankstation en restaurant zijn nog verder vervallen en compleet bespoten net graffiti. De camping zal toch niet gesloten zijn!? Maar gelukkig, aan de andere kant zien we een slagboom en een receptie met de camping erachter. En we worden zelfs in het Engels te woord gestaan! We vinden een plekje voor ons tentje, een prima plek op een camping die voor het grootste gedeelte wordt gebruikt door mensen die er in stacaravans wonen en/of werken bij bedrijven in de buurt. Maar het is er rustig en we kunnen weer even gebruik maken van de kampeerspullen die we de meeste etappes ongebruikt meesjouwen. Ons tentje, luchtbed, stoeltjes, brandertjes en pannen, het is niet veel maar het voelt wel echt als ons thuisje. Heerlijk, ook op een camping als deze.
