Gelukkig dat we een nachtje bij hebben kunnen boeken en een hele dag de tijd hebben gehad in Valladolid. Zelfs op een maandag is de stad gezellig druk en het was heerlijk weer om de stad te bezichtigen. Het was Pinkstermaandag, maar dat vieren ze in Spanje niet, dus de winkels waren gewoon open. Nou zijn we niet zo’n shoppers, en al waren we dat wel, we kunnen toch niets extra meenemen, maar de geopende winkels zorgden er wel voor dat de stad wat levendiger was dan op zondag. Naast alle mooie gebouwen, heeft de stad ook schitterende parkjes. Langs de rivier de Pisuerga is een schitterend rozenpark dat helemaal in bloei staat in deze tijd. De konijntjes hupsen onder de struiken door heen en weer. Ook het grotere Parque Campo Grande met eekhoorns, pauwen, leuke kunstwerken en grote oude bomen is schitterend om doorheen te dwalen.
We hebben een heerlijke dag gehad in Valladolid. Zoals bij de meeste Spaanse steden zouden we er een week, of zelfs een maand kunnen blijven. Ook dit is zo’n stad waar je je van moet losrukken om weer door te gaan. Eenmaal de wandelschoenen aan en de rugzak op is dat weer snel gebeurd. Buiten op straat val je toch wel op, op dinsdagochtend in onze wandeloutfit met rugzak en wandelstok door de stadse straten.
Waar we gisteren in het stadse leven opgingen, voelen we vanochtend echt een afstand tussen ons en waar we ons begeven: tijd om te gaan dus! We lopen over Plaza Mayor, waar ze dezelfde boekenmarkt aan het opbouwen zijn als die we op Plaza Mayor in Salamanca zagen, en lopen tussen de hoge bebouwing richting noorden. De bebouwing wordt naarmate we verder komen steeds minder oud en na een kilometer of drie wordt het uitzicht weer weidser. We lopen langs een graanveld waar de bijeneters op enkele meters van ons af overheen scheren. Dat stukje is heerlijk landelijk, maar de weg waar we langs lopen blijft groot en wordt steeds groter. We volgen ‘Ruta de Carlos V’ voor ons beter bekend als Keizer Karel of Karel de Vijfde, maar ook Karel van Luxemburg, Koning Carlos I van Spanje, en nog een aantal titels en namen. In de 16e eeuw regeerde hij over ‘de Nederlanden’ (Nederland, België en Luxemburg), Spanje en wat nu Duitsland, Oostenrijk, Tsjechië, Zwitserland en grote stukken van Italië en Hongarije is. Met de overzeese gebieden in Azië en Amerika was zijn totale rijk groter dan het Romeinse rijk. Een man van formaat dus (letterlijk, en figuurlijk, want met een lengte van meer dan 1,90 meter was hij voor die tijd behoorlijk lang…). Nadat hij zijn kroon in 1556 neerlegde, besloot hij vanuit Brussel naar een rustige plek in Spanje te verhuizen en daar z’n laatste dagen door te brengen. Hij maakte een lange reis door zijn voormalige rijk naar het klooster van Yuste, nabij Plasencia. Met één van de mooie rondritten met onze familie enkele weken geleden hebben we het klooster bezocht. Het ligt schitterend verscholen tussen de bossen in de heuvels. Het was gesloten helaas, omdat zijn opvolger, de huidige koning van Spanje er op bezoek kwam, maar het is een mooie plek om je pensioen te vieren. We hadden toen nog geen idee dat we een stuk van zijn laatste route zouden volgen, hogerop in Spanje. Maar om eerlijk te zijn, we hebben nog niet zo’n hoge pet op van de route die hij gekozen heeft. Hij ging duidelijk niet voor de kleine, rustieke weggetjes op weg naar Valladolid. De weg die we volgen wordt breder en drukker. We moeten op de vluchtstrook bij de vangrail goed aan de kant blijven, om in de bochten niet te dicht bij langsrijdende vrachtwagens te komen. Zeker bij rotondes is het goed uitkijken. Het lijkt haast wel alsof we over een autoweg lopen, maar we hebben geen ‘verboden voor voetgangers’ bordjes gezien, en de Guardia Civil waar we vandaag twee keer langs lopen kijkt niet op of om, dus het zal wel oké zijn. Uiteindelijk lopen we helemaal tot aan het volgende dorp, zo’n 13 kilometer op de route, over de weg, langs een gigantische begraafplaats, bedrijven en industrie, gasopslag en een militaire basis. We lopen de plaats door en een stukje verder, 15,5 kilometer nadat we vertrokken, slaan we van de asfaltweg af een onverharde weg op. Heerlijk! We bevinden ons meteen midden in de natuur langs een kanaal, Canal de Castilla. Bloeiende gele irissen en wilgen staan langs het water. Rechts naast ons is een spoorlijn waar af en toe de TGV overheen komt kruipen en een vrachttreintje overheen raast (het treinverkeer in Spanje blijft apart…). Links bevindt zich het kanaal van 10 á 20 meter breed en een stuk verder links loopt de autoweg. Allemaal in een mooie rechte lijn paralel aan elkaar. Dit kanaal zullen we de rest van de etappe blijven volgen, net als de spoorlijn en autoweg.
Voor de voeten, knieën en heupen is het fijn om weer onverhard te lopen na zo veel asfalt. Na een pauze in het groen zijn ze eigenlijk weer snel hersteld en het pad loopt lekker door. We zien een slang die een paar meter voor ons de weg oversteekt, een paar grote groene smaragdhagedissen, weer veel ooievaars en roofvogels. Het kanaal wordt duidelijk niet (meer) gebruikt om te bevaren, de sluizen die we tegenkomen hebben maar één ‘deur’ inplaats van twee. Het wordt nu voornamelijk nog gebruikt voor irrigatie. Al zijn er her en der wel herinneringen bewaard gebleven van een tijd dat de spoorlijn en de autosnelweg er nog niet langs liepen en dit kanaal de voornaamste manier van transport was. We komen langs een paar schitterend vervallen fabrieken die ooit gebruik hebben gemaakt van de waterweg. De daken missen en de muren zijn beklad met graffiti, maar hier bij zo’n mooi groots gebouw en een sluis kun je je haast voorstellen dat er nog hard gewerkt wordt en graan op schepen geladen wordt of kolen er vanaf. Het blijven fascinerende plekken. Het kanaal is in ieder geval een mooi bouwwerk om langs te lopen. Aan het einde van de etappe steken we het kanaal en de autoweg over om de camping te bereiken. De reviews op Google stemmen ons niet vrolijk, maar het valt reuze mee. We vinden een rustig plekje onder bomen en hebben voordat het begint te regenen onze tent opgezet. Lekker om weer te kamperen op een rustige camping!
