Het is ondertussen 100 etappes geleden dat we vertrokken bij die vuurtoren in Portugal. Van de oceaan naar de hoge bergen midden in de Pyreneeën. We verrekken vandaag vanaf de zolderkamer, 3 hoog, in Parzán. We zijn goed uitgerust na een rustdag, gelukkig maar, want we gaan meteen 3 etages naar beneden met de trap. We checken uit en gaan op pad. Het weer is weer opgeklaard na de regenbuien en de lucht is stralend blauw. Door het optrekkend vocht in de lucht krijgen de bergen meer diepte, hoe verder de berg, des te vager de kleuren worden. We lopen de eerste anderhalve kilometer langs de grote doorgaande weg richting Frankrijk en kunnen dan rechtsaf een kleinere weg op, Valle de Bielsa in. Langs een paar gebouwen, over een brug over de rivier de Barrosa en dan wordt de weg onverhard. We lopen tussen de bomen, zo laag is het dal nog goed begroeid, maar we beginnen al meteen met stijgen. Het is niet erg steil, maar gaat genoeg omhoog om het goed warm van te krijgen. En dorst. We zijn behoorlijk overbeladen op pad gegaan omdat we de komende 6 etappes geen winkels tegen zullen komen en we op de volgende camping een paar dagen over willen blijven. Om gewicht te besparen hebben we het minimum aan water meegenomen, maar hebben wel een bronnetje op de kaart zien staan. Die blijkt gelukkig te stromen, al is het niet erg snel. Het water is koud, dus komt diep uit de berg, en met onze Katadyn kunnen we het extra zuiveren. We zijn niet de enige, een medewandelaar heeft ook z’n zinnen gezet op wat vers water. De meeste mensen die min of meer dezelfde route afleggen ken je wel van het passeren, dit zijn mooie momenten om aan de praat te raken. Hij is een wandelaar uit Israel die een stuk van de HRP loopt. Leuk om tips over wandelroutes uit te wisselen, op ons lijstje komt weer een mooie route door Israel erbij ;-)
We lopen weer door met drinkwater en water voor koffie. Het pad is nog steeds breed, af en toe komt er een jeep voorbij rijden, maar het is voornamelijk druk met motoren richting een groot meer hogerop. De een na de ander komt langsgereden, maar ze houden gelukkig in als ze ons zien. Fijn. We komen snel hoger en langzaam wordt het landschap opener. We zien een groot dak over een heuvel verschijnen. We denken eerst aan een refuge, maar al snel zien we een grote betonnen wand ernaast waarover water komt stromen en hoogspanningskabels komen uit het gebouw. Er wordt elektriciteit opgewekt door het stuwmeer ernaast. Het is een prachtig stenen gebouw en het meer is nog mooier. Schitterend helderblauw water met dennen en gras eromheen. We hebben alweer 10 kilometer gewandeld en zijn bijna 800 meter gestegen, we zitten iets voor de helft van de wandeling, en dit plekje is te mooi om te laten schieten. We zetten de stoeltjes op en genieten van één van de mooiste pauzeplekjes die we gehad hebben, al zeggen we dat wel vaker.
Na de pauze worden de hellingen snel opener, meer en meer lopen we door grasland. Langs het pad zien we een slangetje opgekruld in de zon liggen, als we een stap dichterbij komen om hem beter te kunnen bekijken kruipt hij snel onder een steen. Het is nog zo’n 350 meter stijgen tot aan de top. Het laatste stuk gaat over stenen, maar de col is weer groen. Col de Urdiceto op 2.311 meter, ligt vlakbij het grote stuwmeer Ibón de Urdiceto, maar we zien het meer niet, dat ligt goed verscholen achter de heuvels. Voor ons begint hier de afdaling. Vanaf het brede pad lopen we de graslanden in, een groen dal door. Nog een klein stukje klimmen naar een volgende colletje en dan echt naar beneden. Met een magnifiek uitzicht over de bergen voor ons, de hoogste delen van de Pyreneeën waar we de komende etappes door en overheen zullen lopen. Wat een schitterend hoge bergen. Voornamelijk kale bergen, maar rotsen in alle kleuren. Punten, pieken en afgeronde toppen. Vanaf deze afstand zie je de aardlagen draaien en kronkelen over de bergen. Van de stenen gaan we weer naar het gras, van het gras weer naar de dennen en even later lopen we door een bos. In een open stuk wordt de grond drassiger, we komen door een moeras.
De grond en het water zijn erg ijzerhoudend, het water en de stenen zijn rood gekleurd. Door de drassige grond, de dennen en grijze, dode bomen in het water lijkt het alsof we boven de poolcirkel gekomen zijn. Heel erg veel zal het klimaat op deze hoogte ook niet verschillen. Op een open stuk, ver van het water af, want daar zaten behoorlijk veel muggen, maken we een tweede pauze met uitzicht op de bergen. Vanaf hier wordt het pad weer breder en slingert naar beneden, maar we kunnen vaker de bochten afsnijden door kleinere paden wat steiler bergaf te volgen. Er zijn weer meer vlinders en insecten te zien en langs het pad zien we een grote groene smaragd hagedis wegkruipen. Na zo’n 20 kilometer, aan het einde van de afdaling komen we op een grotere, onverharde weg uit in het dal van de rivier de Cinqueta. Hier wordt duidelijk vaker gereden. Deze weg volgen we tot aan camping El Forcallo, een voor Spaanse begrippen erg mooie groene terrassen camping. Meestal stroom, vaak warm water, maar geen telefoonbereik of wifi. Dat is zelfs voor ons even onwennig, maar eigenlijk wel een verademing en heerlijk rustig. We hebben een mooie plek voor ons tentje, een goede plek om de komende etappes voor te bereiden. Richting de allerhoogste pieken van de Pyreneeën.
