Deze etappe gaat veelal over paden door het bos. Niet overal is de route even goed onderhouden, op enkele stukken liggen omgevallen bomen. De route heeft meer dan 1000 meter stijgen en 1000 meter dalen en is op sommige stukken aardig stijl.
Voordat de camping ontwaakt, worden wij wakker. De zon schijnt al door de optrekkende ochtendmist. Het belooft weer een mooie en lekker warme dag te worden. De etappe van vandaag is met 27,5km de langste tot nu toe en de 1.000m stijgen en 1.000m dalen maakt de wandeling extra uitdagend.
Al vroeg pakken we onze (kletsnatte) tent in en gaan we op pad. Aan de overkant van de camping lopen we meteen de bossen in en na amper 100m krijgen we de eerste opwarmer voor de kuiten. Een stevige klim en afdaling maken ons klaar voor het echt werk; een klim van 220m naar 500m (het hoogste punt van vandaag) en als extraatje liggen er aardig wat bomen over het pad waar we een weg overheen of onderdoor moeten zoeken.
De zon schijnt inmiddels volop en bovenop maken we een goede pauze terwijl we de tent en het grondzeil laten drogen in de zon. Verbazingwekkend hoeveel gewicht het scheelt tussen een droge en een natte tent…
Met hernieuwde energie dalen we weer af door de bossen. Op ongeveer de helft van de wandeling komen we steeds meer mensen tegen die opmerkingen maken dat het nemen van het kabelbaantje makkelijker was geweest. We lachen en lopen door en tot onze verbazing zien we enkele bochten verder inderdaad een kabelbaan. Héél even erg verleidelijk… maar we doen het toch maar niet. Gelukkig maar, want de route leidt ons langs het schitterende Chateau de Vianden. Het is er erg druk met toeristen uit alle windrichtingen en we begrijpen waarom: het ziet er uit als een mooi oud stadje.
Omdat we al 3 dagen geen winkel zijn tegen gekomen begint onze proviand aardig op te raken, dus we zijn blij dat een stukje verderop een tankstation ligt. Ideaal voor een kop koffie, broodjes en aanvulling van het rantsoen. We wisten niet dat je zó blij kunt zijn met een tankstation, terwijl je niet eens een auto hebt.
Na deze pauze vervolgt de weg redelijk vlak over een oud spoorlijntje, om daarna de laatste heuvel over te gaan. In de laatste kilometers beginnen we de afstand en hoogtemeters aardig in de benen en voeten te voelen, maar de vergezichten en gele velden van bloeiend koolzaad maken veel goed. Morgen blijven we een dagje in Diekirch over om onze spieren en gewrichten wat rust te gunnen en het stadje te bekijken.
