Schitterende etappe over Pas de la Cavale op 2671 meter. Tot aan Lac du Lauzanier gaat de route door bossen en over lieflijke Alpenweides, daarna wordt het landschap grilliger, kaler en gaat de route over rotspaden. Later klimt de route tot bij Camp des Fourches: verlaten en vervallen militaire barakken. Van daaruit daalt de route tot het gehucht Bousieyas en loopt nog even verder tot aan de bivak plaats in de helling.
Voordat we beginnen aan de etappe van vandaag, even een korte beschrijving van boodschappen doen in de bergen, buiten het (toeristen)seizoen:
Zoals al gezegd is de epicerie in het dorp gesloten. Hier op de camping zouden we inkopen kunnen doen, maar het enige dat ze nu nog hebben is honing en wijn en daar kunnen we niet zo veel mee… Dus op Google Maps zoeken we de dichtstbijzijnde supermarkt op. Deze blijkt 15 kilometer verder in het plaatsje Bersezio in Italië te liggen. Hey, dat is wel leuk, dan bereiken we de eerste keer Italië te voet! Helaas gaat het grootste gedeelte over asfalt en is 15 kilometer enkel op onze ‘rustdag’ best veel, maar we hebben toch boodschappen nodig en het is wel een mijlpaal om naar Italië te lopen. Niet iedereen kan zeggen dat hij naar Italië is gewandeld om te shoppen!
De winkel heeft tussen 12.30u en 15.00u middagpauze, dus we vertrekken vroeg. Het eerste stuk begint goed, we lopen over kleine weggetjes en paadjes langs de grote weg boven ons. Na een paar kilometer houden deze op en zullen we toch over het asfalt moeten gaan lopen. Het is vroeg, dus het is nog niet zo druk op de weg, maar door de bochtige weg wel goed uitkijken met vrachtverkeer dat onderweg is van en naar Italië. We naderen de grensovergang waar een caféetje en een winkeltje liggen. Yes we zijn bij grens van Italië, mijlpaal! 🎉
We lopen Italië in en komen langs een schitterend meer. Vanuit hier begint de weg een heel stuk bochtiger te worden en het wordt steeds drukker met sportauto’s en motorclubs. Voor ons, in de helling naar beneden, ligt een schitterend parcours van zo’n 15 haarspeldbochten… Aiii, dat ziet er gevaarlijk uit. In het begin lukt het ons nog om aan de andere kant van de vangrail te gaan lopen. Maar na een tijdje verandert de strook waar we kunnen lopen in een betonnen plaat van 30-40 cm breed, waar schroeven uitsteken en we tussen de vangrail en een afgrond van enkele meters diep moeten lopen. We kiezen er na een paar bochten toch maar voor om de bochten af te snijden en door het groen te lopen. Het is goed uitkijken in het hobbelige gras en het gaat wat langzamer, maar het is prima te doen. Als we aan de kant waar we lopen een diep ravijn tegenkomen, steken we de weg over om hetzelfde aan de andere kant te doen. Totdat we in één van de laatste bochten een kudde schapen zien. Met herder en honden. Gelukkig zijn we er een behoorlijk stuk vanaf en hoeven we er niet direct langs, maar toch kunnen de honden na een paar minuten onze aanwezigheid niet zo waarderen en komen ze op ons afgesneld. Al blaffend en grommend rennen ze om ons heen en maken een aantal keer aanstalten om iets té dicht in de buurt te komen. Met onze stokken proberen we ze zo veel mogelijk van ons af te houden en we lopen achterwaarts van ze vandaan. Ze laten flink hun tanden zien, we zwaaien naar de herder om z’n aandacht te trekken. Hij roept wat, maar maakt zich niet zo druk. Uiteindelijk geven de honden het op en met een kloppend hart kunnen we gelukkig ongeschonden verder lopen. Pfff…
We zijn snel bij het eerste Italiaanse dorpje en moeten nog door naar het tweede dorpje waar de winkel ligt, over de weg die ondertussen wordt gebruikt als racecircuit door de vele motors en sportwagens die graag gas geven.
Eenmaal bij de winkel aangekomen blijkt dat in Italië boodschappen doen, echt een feest is voor backpackers. Een piepklein winkeltje, maar het heeft alles wat we nodig hebben. Pasta, gedroogde groente, zakjesmaaltijden en vooral de zongedroogde tomaten zijn een traktatie. De rugzak is goed vol als we de winkel verlaten.
Op de terugweg proberen we de drukke weg zo veel mogelijk te vermijden. We hebben wat mooie, alternatieve paadjes gevonden. Op één van deze paden komen we een dikke slang tegen, die ligt te zonnebaden op het pad. Hij heeft geen haast om weg te komen, dus we kunnen ’m eens goed bekijken. Helaas hebben we niet met kunnen achterhalen welke slang het is.
Een stuk verder moeten we weer langs de kudde schapen. Ze staan nu achter een hek en de honden lijken vanmiddag gelukkig vrij te hebben, yes! We trotseren weer de vele haarspeldbochten via de steile hellingen, en achterlangs grote metalen netten die vallende stenen op moeten vangen.
Maar aan het eind van de dag zitten we na een kleine 30 kilometer lopen met onze proviand voor de komende dagen weer lekker op de camping. We hebben wel eens makkelijker boodschappen gedaan, maar de missie is geslaagd!
Terug naar de wandeling van vandaag. De dag begint al met een primeur: bij het openen van de tent ademen we rookwolkjes uit en zien we dat het landschap om ons heen wit is van de neergeslagen vorst. Het gras is bevroren, de tent is bevroren en er zit zelfs een laagje ijs aan de binnenkant van onze voortent. Dat is de eerste keer in ons hele GR5 avontuur! We zetten ondertussen de wekker al iets later dan in de zomermaanden, omdat het anders wel heel donker is met het opbreken van de tent. Vandaag zijn we extra blij als rond half 9 de zon over de bergen komt en ons wat warmte geeft. Daardoor voelt het meteen een stuk aangenamer. Maar de handschoenen die we al sinds het begin van de tocht met ons meeslepen, komen ondertussen goed van pas.
Zodra de tent ontdooid is (en wij ook een beetje), pakken we in en gaan we op pad. Komende nacht gaan we wildkamperen, dus het is niet erg dat we wat later vertrekken dan normaal.
Het eerste stuk is vrij vlak, maar zodra we in de zon wat steiler omhoog lopen, gaan de jassen toch uit. In een half uur tijd gaan we van T-shirt, longsleeve, vest, bodywarmer en donsjas, terug naar alleen een T-shirt. Gigantisch, die verschillen in temperatuur! We verlaten het hoofddal Le Vallon en lopen een groot zijdal in, waar rivier L’Ubayette stroomt. Een weids, open dal met lieflijke groen-gele grasvelden en her en der een bosje. Het pad is vrij breed en goed te belopen, dus we lopen in één weg door naar het hoger gelegen Lac du Lauzanier, dat op 9,5 kilometer van de route en op 2280 meter hoogte ligt. Een schitterende plek voor een uitgebreide pauze.
Na de pauze is het nog een stuk flink klimmen naar Pas de la Cavale op 2671 meter hoogte. Na het meer verandert het landschap drastisch. Naar mate we hoger klimmen is er niks meer van begroeiing en lopen we over velden van lossen stenen, waar het pad nauwelijks zichtbaar is. Alle kleur en alle leven die iets lager het landschap zo lieflijk maakte, is hier compleet verdwenen. Maar wat is dit zwart-wit landschap indrukwekkend. Het lijkt alsof we gigantisch hoog zitten, maar de bergen om ons heen zijn met hun eind-2000 meters een stuk lager dan de eerdere stukken Alpen die we gelopen hebben. De bergpas trakteert ons wederom op een schitterend uitzicht. Terug, maar vooral vooruit: weer een stukje Alpen dat nieuw is voor ons. Ook deze vallei is zeker aan de randen een stuk kaler en rotsachtiger. Richting het dal zijn er echter weer grote graslanden te zien, waarop een stuk verder een gigantische kudde schapen staat. Na de eerdere ervaringen zijn we hier ondertussen niet meer zo fan van…
We dalen af over de rotspaden richting het grasland en omzeilen met een héle grote boog de kudde schapen, wat ons een steile klim oplevert om weer op de route uit te komen.
De klim brengt ons naar de tweede col van vandaag, Col des Fourches op 2262 meter. Vlakbij Camp des Fourches, een verzameling militaire gebouwen uit begin vorige eeuw. Hier waren 4 compagnieën van 150 man gehuisvest, met keukens, winkels, toiletten, broodoven en een kabelbaan naar het dal beneden. Daarnaast waren er stallen voor muilezels, tuinen waar tenten opgezet konden worden, enzovoorts. Ondertussen is het kamp verlaten en lijkt het een spookstad, de meeste huizen zijn ingestort. We zien wel wat renovatiewerkzaamheden om het dorp weer in de originele staat te herstellen. Het ziet er bizar uit, zo midden in de bergen.
Vanuit hier dalen we een flink stuk af naar Bousieyas. De afdaling lopen we samen met een Duitse wandelaar. Ze is in april in Wenen vertrokken en heeft de hele Alpen doorkruist. We wisselen nog wat hints en tips uit voor eventuele volgende tochten. Zij overnacht in het dorpje, wij lopen nog een stuk door voor een bivakplek.
Een kilometer of 3 verder hangt er een briefje op een boom dat we een gebied inlopen waar schapen en honden zijn en het lijkt ons niet zo’n goed idee om hier ‘s avonds nog doorheen te lopen. Gelukkig hebben we zojuist een vlakke plek in het bos gezien, waar we beschut kunnen staan. Het is ondertussen 19.00u geweest, dus laat zat en we maken hier kamp.
We zijn vandaag wat langer doorgelopen dan vooraf gepland, dus morgen hebben we weer een wat kortere etappe op het programma staan. Vanavond eten we lekker Italiaanse pasta in de natuur en doen we vroeg de ogen dicht. We zijn goed moe van de tocht…