Deze mooie etappe begint over gras en moerasland richting Lac Vert. Van daaruit klimt de route naar het hoogste punt: Portes de l’Hiver op 2096 meter hoogte. Van hieruit daalt de route en klimt vervolgens naar de lagere Col de Coux op 1920 meter en daalt daarna af naar Alpage de Chardonnière op 1430 meter. De route heeft weer schitterend uitzicht en gaat over het algemeen over makkelijk te belopen paden. De route eindigt net voor Col de la Golèse.
Gisteravond werd het weer gelukkig snel rustiger. We hebben alle natte spullen in de voortent laten liggen en de droge wind van vannacht heeft de spullen weer ver droog geblazen.
Om half 6 gaat de wekker en aangezien we midden op het pad staan, ruimen we snel alle spullen op en breken we het tentje op. Daarna is het tijd voor koffie en ontbijt.
Het is vanochtend nog bewolkt en de temperatuur is nog een stukje lager dan we gewend zijn, maar dat loopt wel lekker. Het begin van de route loopt wat omhoog door een drassig, veenachtig grasland en we vinden al snel een bronnetje aan de voet van een berg om wat water te tappen. Het is kraakhelder, ijskoud water dat via een kleine holte uit de berg komt stromen. Tekenen dat het goed, zuiver water is.
We steken de vlakte tussen twee hoge bergen over, dit is ook meteen de grens met Zwitserland, hierna zitten we weer op Zwitsers grondgebied. We passeren Regufe de Chésery, dat bij Lac Vert ligt. Een mooi meer dat, zoals de naam al doet vermoeden, een groene schijn heeft. We klimmen via een breed pad langs het meer omhoog, naar het hoogste punt van vandaag, het hoogste punt van de GR5 tot nu toe en de eerste keer boven de 2000 meter, Portes de l’Hiver op 2096 meter. Elke keer dat we een col passeren kijken we weer een nieuw dal in, naar een stukje Alpen dat we nog niet kennen. En ook hier weer, wat is het schitterend… De bergen worden steeds hoger, op de kale toppen tegenover ons ligt nog sneeuw van afgelopen winter. In de verte zien we een gletsjer liggen en voor ons sterkt zich een groen dal uit met grasland en vee. We blijven het brede pad volgen en maken na een kilometer of 7,5 een pauze op een bankje. Het eerste bankje dat we in de Alpen tegen komen en hij is nog vrij ook! De Vogezen en Jura zijn bezaaid met bankjes, maar hier zijn ze niet zo scheutig geweest met het neerzetten ervan.
De rest van de etappe blijven de paden groot en makkelijk te belopen. We volgen het dal tot het einde naar Col de Coux op 1920 meter, hier lopen we Frankrijk weer in. Het is te merken dat niet ver hier vandaan een parkeerplaats is, het is één van de drukste stukken van vandaag.
Na de col dalen we af richting bossen tot rond 1400 meer, waar bij een riviertje ook weer een watertappunt is. Dit water komt uit een bron hogerop en wordt middels een slang naar hier onderaan de berg geleid. De afdalingen blijken voor ons toch altijd wat vermoeiender dan het stijgen, en we maken een goeie pauze. We hebben 15 kilometer gelopen en we zijn nu ongeveer halverwege de plek waar we zijn vertrokken en de camping waar we morgen aan zullen komen. Dus alles wat we nu extra lopen is mooi meegenomen voor morgen. Als we naar de lucht boven ons kijken, zal het niet al te lang zijn dat we nog kunnen lopen, want er beginnen zich weer donkere wolken boven ons te vormen.
We lopen over een mooie weide langs hoge rotswanden de bossen in als het wat begint te druppelen. Gisteren heeft het ook 1,5 uur geduurd voordat het losbarstte, dus we besteden er niet al te veel aandacht aan maar houden wel onze ogen open voor een plek om de tent op te zetten. Als we bij de bosrand aankomen, net voordat we een open stuk land in gaan, barst het los. We hebben de poncho’s bij de hand en zien net voordat we een wildrooster over gaan naar een weiland met koeien, een stukje hoger dan het pad een beschutte plaats waar we onze tent kunnen opzetten. In no time staat de tent en voordat we het weten zitten we weer lekker droog in onze voortent. Super vroeg voor ons doen, want het is nog geen 18.00u een normaal zetten we met wildkamperen het tentje niet in het licht op. Maar op dit plekje staan we niemand in de weg en niemand ziet ons staan vanaf het pad.
Het enige nadeel, is dat we maar een minimale hoeveelheid water vanaf de pauzeplek hebben meegenomen. We hadden verwacht even verderop nog een bronnetje tegen te komen. Maar we hebben genoeg om mee te koken en de avond door te komen. Alleen een kop soep zou na deze wandeldag ook wel lekker zijn…
De regen die naar beneden gutst biedt uitkomst: ook dit blijkt een prima bron voor water te zijn. We vangen in pannetjes het regenwater op en zuiveren het in ons nieuwe waterzuiveringssysteem. Dit werkt werkt goed en al snel hebben we een pannetje minestronesoep op het vuur staan. Haha, we beginnen langzamerhand echte padvinders te worden!
Tijdens het onweer en het geklater op het tentje koken we rustig onze pastamaaltijd. We verheugen ons erop om lekker vroeg het bed op te zoeken, het was weer een enerverende dag.
