Schitterende etappe door het dal van de Doubs. De route gaat over kleine bospaden en langs indrukwekkende rotswanden. Ook passeert deze Echelles de la Mort: de trappen des doods. Dit is een lange, nu metalen, trap langs de rotswanden en was vroeger het middelpunt van de smokkel tussen Zwitserland en Frankrijk.
De dag begint met heerlijk weer. Het is zonnig en het belooft goed warm te worden. Wel is er voor later op de dag onweer voorspeld, dus dat moeten we even in de gaten houden.
De route van vandaag loopt helemaal langs de Zwitserse grens en volgt bijna de hele dag de rivier le Doubs.
Na het opbreken lopen we de camping af naar het dorpje Goumois. Er zou volgens de kaart een klein kruideniertje liggen, maar deze is helaas gesloten. We hoorden al dat dit winkeltje erg onregelmatig open is. Dus we lopen door zonder extra proviand. Gelukkig hebben we genoeg bij ons, want we gaan vanavond weer in een hut slapen.
Na een stuk langs weilanden gelopen te hebben, gaan we terug het bos in en lopen we verder langs le Doubs. Het pad is nergens echt steil, maar het is continu stijgen en dalen over kleine paadjes langs de rivier. Na een kilometer of 9 komen we bij een oude ruïne uit, een mooie open plek met picknickbankjes waar we onze tent kunnen laten drogen. Het is ondertussen behoorlijk heet, dus we zijn blij dat onze spullen in de zon liggen, maar wij in de schaduw een hapje kunnen eten. En van het water dat we eerder onderweg uit een bronnetje hebben getapt, zetten we een kopje koffie, dus we hoeven nog niets van onze voorraad kraanwater af te halen.
Ook na de pauze blijven we de rivier volgen en de randen van het dal krijgen een steeds rotsachtiger karakter, waardoor je je meer en meer in een kloof waant. Na een tijdje leidt de wegmarkering ons een stuk van de rivier af en stijgen we een behoorlijk stuk. Dit levert aan het einde van de klim schitterende uitzichten op over de kloof waar le Doubs doorheen stroomt. Grillige grijze zandstenen rotsen torenen hoog boven de rivier uit en laten nog maar een heel smal dal over voor de rivier om doorheen te stromen. Het ziet er prachtig uit, maar de route leidt ons ook weer naar beneden langs deze steile rotswanden.
Op dit stuk ligt de Echelles de la Mort, oftewel de Trappen des Doods, van 160 meter hoog. Een route die ons langs deze steile rotswanden naar het rivierdal brengt, veelal over metalen trappen. Vroeger waren dit gammele houten trappen en was het een berucht punt in de smokkelroute tussen Zwitserland en Frankrijk. Met de rugzakken op is het goed uitkijken op de gladde metalen treden. Eenmaal beneden aangekomen volgt de route de kloof, over kleine paadjes door schitterend groene bossen, met veel varens en mos over grote rotsen vervolgen we onze weg.
In de lucht boven ons beginnen zich ondertussen behoorlijke grijze wolken te ontwikkelen en we zetten er goed de pas in. We passeren een Franse boerderij die enkel over een brug via Zwitserland te bereiken is een de waakhond begroet ons vriendelijk (gelukkig).
Een stukje verder, op het smalle paadje dat we volgen, barst het weer los. Met de poncho’s aan en in de stromende regen besluiten we toch maar gewoon door te lopen, het regent ondertussen veel te hard om nog onder bomen te kunnen schuilen.
De eigenaar van de boerderij die we net hebben gepasseerd, komt langsrennen om een kilometer verderop z’n drinkwatervoorziening veilig te stellen voordat deze te modderig wordt door de heftige regen. Hij vertelt ons dat we daar drinkwater kunnen krijgen en wenst ons veel succes en moed in dit weer.
In de stromende regen vullen we bij de bron even verderop onze flessen met water. Gelukkig maar, want bij het hutje waar we vannacht willen bivakkeren is waarschijnlijk geen water te krijgen.
Volgens onze navigatie is het nog 2,5 kilometer tot onze hut, dus nog iets meer dan een half uur lopen. Maar Mon Dieu, wat rekken deze zich lang…
Doorweekt en nog steeds met onweer komen we aan bij de Abri des Pêcheurs en zijn dan ook erg opgelucht als we zien dat hij nog vrij is.
Het is een fantastisch huisje met tafel en banken, een kachel, veel kookgerei en zelfs een zonnepaneeltje waardoor we stroom hebben! Wat een luxe hier, in the middle of nowhere. De rest van de avond en nacht blijft het regenen op het metalen dak van het huisje, maar we zijn blij met ons droog en comfortabel onderkomen voor de nacht.
