Wederom een afwisselende wandeling beginnend over glooiend agrarisch land, later meer en meer bossen en bergachtig. De wandeling loopt een deel langs de Zwitserse grens. De route eindigt in Saint Hippolyte in de Jura. Onderweg zijn er veel stukken GR5 veranderd ten opzichte van de originele route. De meeste maar kleine stukken die de route mooier maken, maar in het begin bij Dasle is een stuk nieuw route van vele kilometers die we niet genomen hebben.
Vandaag is een bijzondere etappe. De eerste tocht door de Jura, we passeren de 1.000 kilometer en komen vandaag bij de Zwitserse grens!
Maar vandaag is niet maandag, maar dinsdag; één rustdag zijn er onverwachts twee geworden… Zondagavond hebben we voor het tentje nog genoten van prachtig maar heftig onweer dat uur na uur langs ons af dreef. Op een flinke bui na ontsprongen we nog aardig de dans. Maar rond middernacht werden we wakker van fikse windstoten en hard geklater op het tentje. Het geluid van stortregen op een tentje kan heftig zijn, maar even later veranderde de regen in hagelstenen zo groot als kauwgomballen en was er een continu oorverdovend gedonder en geflits om ons heen. Op een gegeven moment dachten we dat de hagel dwars door het tentje zou slaan en we hielden ons hart vast. Naast de tent lag een berg hagel, maar de tent heeft het natuurgeweld gelukkig goed doorstaan. De rest van de nacht is het nog zo lang blijven regenen, dat we nauwelijks een oog dicht hebben gedaan. Dus we hebben de vroege wekker maar uitgezet en de wandeldag een dagje verplaatst.
Het is dinsdagochtend vroeg en we nemen uitgerust de bus naar Dasle, om daar de GR5 weer op te pakken. Met de rugzakken op lopen we het dorp uit. Aan de rand van het dorp plukken we nog een paar van de laatste kersen die aan een boom langs het pad hangen. Wie weet wel de laatste verse kersen van het seizoen. Een paar kilometer verder stuurt de wegmarkering ons opeens naar rechts, waar onze navigatie ons naar links stuurt. Op het bord dat erbij hangt staat dat er in overleg met de Franse wandelfederatie een aanpassing van de GR5 is gedaan en dat de route nu westelijk naar Saint Hippolyte gaat in plaats van oostelijk. De nieuwe route gaat langs Mandeure, en laat dat nou nét zijn waar we vanochtend vanuit de camping op de bus zijn gestapt. Daarnaast is de nieuwe route flink wat kilometers extra, wat de wandeling van vandaag echt te lang zou maken.
We besluiten dus de ‘oude’ route te volgen en slaan linksaf. Gelukkig is deze route ook nog steeds gemarkeerd en leidt ons via een weids, heuvelachtig landschap de bossen van de Jura in. We komen langs mooie kalkstenen formaties, waaronder het indrukwekkende Pont Sarrazin met een metershoge natuurlijke brug. En natuurlijk weer een legende over een gekidnapte schone dame. Zulke verhalen zijn we al vaak tegengekomen op onze route. Het waren blijkbaar beroerde tijden voor jonkvrouwen vroeger, maar het levert wel leuke verhalen op .
Hier begint de eerste klim. We volgen een tijd lang het riviertje la Doue en verlaten een stuk verder het riviertje weer om de klim naar de Zwitserse grens te maken. Yesss, na Nederland, België, Luxemburg, een klein stukje Duitsland en Frankrijk, is dit nu het 6e land dat we aandoen. Zó cool om te voet in Zwitserland aan te komen!
We lopen langs de Zwitserse grens (soms een béétje er overheen), volgen deze zo’n 4 kilometer en lopen daarna weer Frankrijk en dieper de Jura in. De laatste dikke 7 kilometer dalen we continu af, maar de paden zijn fijn om te lopen en tegen 17.00u komen we op de camping in Saint Hippolyte aan. We zijn nu écht in de Jura! We hebben wel weer aardig wat hoogtemeters gehad, maar het is heerlijk om weer in een gebergte te zijn.
