De laatste etappe door de Vogezen. In 5 km klimt de route over kleine paden vrij steil naar Ballon d’Alsace op 1247 meter. Van daar uit daalt de route tot Lepuix. Dan loopt deze tussen de heuvels de Vogezen uit en eindigt bij Giromagny.
We worden vanochtend rustig wakker en terwijl we onze spullen inpakken zetten we voor het huisje een kop koffie. We bekijken de route van vandaag. Hij is niet zo lang, dus we zetten nog een extra kopje. Het is ook wel echt genieten hier in de rust midden in de bossen, zo vroeg in de ochtend.
Uiteindelijk doen we tegen half 9 onze rugzakken op en beginnen we aan onze laatste tocht door de Vogezen. Het zijn niet zo veel kilometers, een dikke 18, maar het is veel afdalen. Echter niet voordat we een klim hebben gemaakt naar de laatste top van de Vogezen, de Ballon d’Alsace. En sów zeg, wat is die steil! Maar na 4,5 kilometer bereiken we al de top en genieten we even van de verkoelende bries en het uitzicht om ons heen. Het is hier bovenop behoorlijk druk, het is een skigebied dat in de zomer wordt bezocht door wielrenners en wandelaars. Eén voordeel; we kunnen onze flesjes weer vullen met schoon kraanwater voor de rest van de wandeling.
We beginnen aan de afdaling die ons in dik 7 kilometer 700 meter lager brengt. Ook hier zitten aardig wat steile stukken tussen en we zijn blij met de stokken die we hebben, vooral het afdalen maken ze een stukje makkelijker.
Onderweg lopen we veelal door bossen, komen we langs een mooi meertje en volgen van daaruit een riviertje richting het dal. We komen langs een paar mooie watervallen (het pad heet niet voor niks ‘sentier de cascades’) en zodra we beneden de bossen uit lopen is het eerst zo steile pad opeens helemaal vlak. Vanuit de bergen zit je in één keer echt in de vlakte. Om ons heen zijn nog wat heuvels, maar we zijn de bergen helemaal uit.
We vervolgen de route langs een aantal dorpjes en weilanden tot aan Giromagny, waar we vannacht in een hotel zullen slapen. Om 15.00u komen we aan, maar bij de receptie is niemand en de deur blijft gesloten als we aanbellen. Op het bordje staat ‘aankomst vanaf 16.00u’ en blijkbaar is er dan ook pas iemand aanwezig. Naast het hotel ligt een parkje, waar we in de schaduw nog een uurtje doorbrengen. En om klokslag 16.00u komt de dame van de receptie aan en kunnen we (eindelijk!) onze kamer in.
Zeker na een nacht wildkamperen in de bossen is het heerlijk om in een hotel te zijn, maar het is wel wennen om zo veel binnen te zijn. Dus na even bij te zijn gekomen en na een goeie douche trekken we onze schoenen weer aan om het dorpje te verkennen en wat boodschappen te doen. Met nieuwe proviand en pizza’s komen we terug op de hotelkamer en kijken we een Netflix film. De rest van de avond krijgen de voeten in ieder geval voldoende rust.
We zijn benieuwd hoe het zal zijn om de komende etappes door het vlakke land tot aan de Jura te lopen en hoe dit tweede gebergte gaat zijn.
Het lieflijke karakter van de bergen en de charmante dorpjes aan de rand van de Vogezen hebben in ieder geval ons hart gestolen. Het was af en toe flink stijgen en heftig afdalen, maar de mooie uitzichten, de kilometers door de afwisselende bossen en de prachtige natuur maakten het meer dan waard.
