Schitterende wandeling door de hoge delen van de Vogezen. De wandeling begint met een fikse klim, maar eenmaal boven blijft deze vrij vlak. De paden lopen door bergweiden en beukenbossen en passeert skigebied Le Markstein. Mooi uitzicht op Le Grand Ballon. Met helder weer zijn in de verte de bergtoppen van de Alpen te zien.
Het weer is inmiddels weer opgeklaard en de benen uitgerust, dus vandaag lopen we weer een etappe.
Aan het begin van de route lopen we een stukje terug over een asfalt weggetje. Goed als warming-up, want er volgt al snel een pittige klim van zo’n 7 kilometer waarin we ca. 700 meter stijgen. Het is de enige echte klim vandaag, de rest van de route zal vrij vlak blijven.
We lopen door het bos omhoog. De klim is steil, maar we worden af en toe getrakteerd op bosaardbeitjes die her en der langs de route groeien. Bovenop gekomen volgt het pad de bossen uit en verandert het landschap in weidse bergweiden met veel bloemen en bosbessenstruikjes. Ze hangen er al aan, maar het duurt nog even voordat ze rijp zijn. In een weide maken we pauze bij de restanten van een oude schuur en laten we onze shirts drogen in de zon.
Bovenop het hoogste punt zien we richting het zuiden bewolking aan de horizon. Of… na een tweede keer kijken blijkt het tóch iets anders dan wolken te zijn. Heel in de verte boven de toppen van de Jura, torenen de besneeuwde toppen van de Alpen uit. Boh, wat is dat magnifiek! En ongelooflijk, want de Mont Blanc ligt dik 200 kilometer verder. We vangen alvast een glimp op van waar we pas over 4 weken zullen lopen.
Maar voor nu volgt de route het komende stuk grotendeels de Route de Crêtes, een weg die langs de hoogste toppen van de Vogezen loopt en die we jaren geleden een keer met een rondrit hebben gevolgd.
We lopen door tot aan een skigebied, Le Markstein, om een kopje koffie te drinken. Maar van tevoren gaat Malou even kijken of we ergens onze flessen met drinkwater kunnen vullen, want vanavond zullen we in een abri gaan overnachten waar geen drinkwater is.
We zetten onze backpacks af bij een muurtje en terwijl Mark op de spullen let, loopt Malou de straat heen en weer om te kijken of ze wat kan vinden. Helaas, geen drinkwater, dus dan maar vragen bij het restaurantje. Maar bij het teruglopen gaat het mis. Ongelukjes gebeuren meestal als je ze niet verwacht; na 850 kilometer over kleine wandelpaadjes, ziet Malou een poot van een dranghek aan de rand van de weg over het hoofd en gaat onderuit op het asfalt. Aiii… met bebloede handen en geschaafde knieën komt ze bij Mark aan. Gelukkig hebben we nog genoeg water en verband om de steentjes eruit te spoelen en de wonden te verbinden. Komt de BHV van Mark toch nog een keer van pas.
Gelukkig kunnen we een uurtje later met 2 verbonden handen, spierpijn en bijgekomen van de schrik alsnog een kop koffie gaan drinken op het terras. We kijken nog even of we hier in de buurt kunnen overnachten, bellen wat hotels op, maar naar Frans gebruik is ook hier veel op maandag en dinsdag gesloten (zelfs hotels!?). Dus we besluiten om alsnog rustig naar de onbemande hut 5 kilometer verderop te lopen.
Een schitterende blokhut met kachel, midden in het bos, een klein stukje van het pad af. Een hele mooie plek om te overnachten, maar we hebben alsnog niet genoeg water om te koken en te drinken.
We zien op de kaart dat er 2,2 kilometer van het hutje een bron ligt. We hebben een zuiveringssysteem bij ons en voldoende gas om het water nog een keer te koken, dus dat zou geen probleem moeten zijn. Met een tas aan lege flessen gaat Mark op zoek. Eenmaal bij de bron aangekomen blijkt deze helemaal droog te zijn. Maar gelukkig heeft hij op de heenweg een ander bronnetje zien liggen, die wat dichter bij landbouwgrond ligt, dus wat minder geschikt om te drinken. Maar nood breekt wet, na een uurtje is Mark terug met 3 flessen water die na zuivering en koken prima geschikt blijken te zijn om te drinken.
We hebben een heerlijke avond en een goeie maaltijd van de laatste proviand die we bij ons hebben. Wat een fijn en rustig plekje is dit! Net na zonsondergang maken we het huisje klaar om in te slapen. Gelukkig kunnen we de deur afsluiten, wat toch altijd wat fijner voelt. En nu: een goeie nacht na een tumultueuze dag.
