Geen lange etappe, maar wel een pittige door twee steile stukken klimmen. Schitterende route door bossen en langs bergweiden. Mooie uitzichten over de bergen.
Gisteravond hebben we genoten van een prachtige zonsondergang, waarna we het tentje hebben opgezet en een goede, rustige nacht hebben gehad.
De wekker gaat vandaag om 6.00u af. Niet omdat we zo’n lange etappe voor de boeg hebben, maar omdat we zo snel mogelijk onze tent ingepakt willen hebben. Wildkamperen wordt in Frankrijk toegestaan als het echt alleen voor de noodzakelijke uren in de nacht is. Dus dat betekent geen kopje koffie in je kampeerstoel voor je tent. Maar zodra de tent is opgeruimd valt het onder ‘gewoon pauzeren’ en mag weer alles.
De tent is zo vroeg nog kletsnat van de dauw. Vanavond slapen we in een hotel bij Lac Blanc, dus die moeten we onderweg nog ergens te drogen leggen.
Mooi om in de ochtend de kleuren zien te veranderen door de opkomende zon. Ongelooflijk hoeveel bijtjes en andere insectjes door het levensgrote ‘veldboeket’ voor ons rondzoemen. We genieten van de prachtige natuur…
Rond 7.30u lopen we door het bos terug naar de weg. Aangezien we op iets meer dan 1100 meter hoogte gekampeerd hebben, begint de etappe met afdalen. Over grotere boswegen, waardoor we lekker door kunnen stappen.
Na ca. 6,5 kilometer komen we in een klein plaatsje, Le Bonhomme, waar tot onze verrassing in het stadhuis een klein winkeltje gevestigd is, waar je op een paar dagen per week in de ochtend wat brood, kaas, olie en wijn kunt kopen. Het blijkt een project voor een paar maanden te zijn, en hoera, ze hebben zelfs 2 chausson au pommes liggen! We worden geholpen door de Duits leraar van het dorp, die graag bij ons z’n Duits oefent en wij bij hem ons Frans. Het levert een grappig gesprek op en na een vriendelijke zwaai en ‘Auf Wiedersehen!’ vervolgen we onze weg de bergen in, op zoek naar een geschikt pauzeplekje.
Die vinden we bij Etang du Devin, een mooi meertje met een picknickbankje in de zon en een plekje om ons tentje even op te zetten en te laten drogen.
Na een klein uurtje volgt weer een pittige klim omhoog, naar de piek Tête de Faux. Over deze helling heeft een dikke 100 jaar geleden een kabelbaantje gelopen om goederen naar de piek te vervoeren. Dat was vroeger een strategisch uitzichtpunt voor de Duitsers tijdens de eerste wereldoorlog.
Vanaf de top loopt de route vrij vlak naar Lac Blanc, waar ons hotel ligt. Tegen 14.00u komen we aan en we hebben geluk; de kamer is al klaar voor ons. Ook al was de wandeling niet lang, we zijn toch blij als we na 3 trappen op de bovenste etage ons appartementje bereiken. Met ook nu weer een schitterend uitzicht, deze keer over Lac Blanc en de bergen van de Vogezen.
Vandaag rest ons nog één ding: 2,5 kilometer verderop ligt een stalletje langs de weg die we jaren geleden tijdens een rondrit hebben bezocht en die we in Google Maps hebben opgeslagen omdat ze er heerlijke kaasjes en myrtilletaart verkopen. We zijn nu zó dichtbij, dat we deze kans niet kunnen laten schieten. Dus de schoenen gaan, nadat we ons in het appartementje hebben geïnstalleerd, weer aan!
Het is een aardig stukje afdalen en gelukkig staat hij er nog. De eigenaar lijkt in de afgelopen jaren erg veel van het leven genoten te hebben; een oud mannetje met nog maar één tand in z’n mond zit in zijn busje Franse chansons te luisteren en komt pas naar buiten als we aangeven dat we wat willen kopen. Vriendelijk lachend rekent hij af als we een myrtilletaartje, een geitenkaasje en een fles appelsap kopen.
Grappig hoe plekjes in de loop der jaren kunnen veranderen, maar wel speciaal om hier te voet te zijn geweest.
