Schitterende bergetappe door de bossen van de Vogezen. Veelal bergop, over goed te lopen paden. Het stijgen gaat geleidelijk aan, dus de wandeling is pittig, maar niet heel zwaar. Het laatste gedeelte daalt ook redelijk geleidelijk af Le Hohwald in. De route komt langs Chateau Schirmeck, concentratiekamp Natzweiler en cascade du Hohwald.
De korte etappe en rustige avond hebben goed gedaan en het gaat een stuk beter. We besluiten om door te lopen, maar voor de zekerheid boeken we een hotelletje in Le Hohwald voor de avond. Het is een etappe van ca. 25 kilometer met bijna 1000 meter stijgen en 660 meter dalen, dus een beetje conditie is wel nodig.
We breken de tent op en nemen het treintje terug naar het begin van de GR5. Als we het dorp uit lopen, begint de tocht met een pittige klim, naar Chateau Schirmeck, van waaruit je prachtig uitzicht op het dorpje hebt. Een 13e eeuws kasteeltje, of eigenlijk ruïne, want het grootste gedeelte van de stenen is gebruikt voor de huizen beneden in het dorp en de kerktoren.
We volgen de route bergop verder door het bos en bij een bronnetje langs het pad houden we de handen even onder het koele water om ons een beetje af te koelen. Erg welkom, want de eerste 10 kilometer zijn helemaal bergop.
Halverwege de helling wordt het opeens een stuk drukker en zien we veel jeugd en groepen mensen. Een bocht verder zien we waar ze voor gekomen zijn; niet om een stukje te wandelen door het bos, maar om een bezoek te brengen aan concentratiekamp Natzweiler. Er staan nog enkele barakken en een wachttoren, een groot herdenkingsmonument en een veld vol kruisjes. Wat een vreemde gewaarwording om hier opeens te lopen, wat een contrast met wat wij aan het doen zijn…
Verderop de route staat een abri aangegeven, een mooie plek om een pauze te maken. Helaas is deze in geen velden of wegen te bekennen en lopen we door tot we een schitterend bergweitje in de zon tegen komen. Nog beter! We maken een uitgebreide pauze en zetten de tent op om te drogen. Hij was nog behoorlijk vochtig van de dauw vanochtend en aangezien we vannacht in een hotel slapen, kan hij beter goed droog zijn.
Vanaf hier loopt het pad vrij vlak, licht omhoog naar het hoogste punt van de GR5 tot nu toe: 1073 meter nabij het skigebied van Champ du Feu. Aan de bossen zie je dat we hoog zitten en dat hier vaak mist hangt; er zit veel groen mos tegen de bast en de takken van de bomen.
Het weer begint nu langzaam om te slaan, het begint harder te waaien, de temperatuur daalt en het begint te miezeren. We twijfelen of we de regenjasjes aan moeten trekken, maar we wachten even af. Op een droog stukje gras onder een grote boom maken we nog even een voor pauze voordat we aan de afdaling naar Le Hohwald beginnen.
We hebben ondertussen 17 kilometer gelopen we de laatste 7,5 gaat bergafwaarts. Onderweg komen we langs een grote waterval, cascade du Hohwald, wat een plaatje!
De bosbouwers zijn hier heel voortvarend te werk gegaan met het omleggen van bomen, maar helaas niet met het opruimen ervan. Er liggen veel dwars over het pad. De energie van Malou begint ondertussen aardig op te raken en zeker na deze hindernissen zijn we blij als we in Le Hohwald aankomen. De rest van de avond zullen we ons hotel ook niet meer verlaten… Voor het eerst deze reis kijken we iets op Uitzending Gemist: ‘Ik Vertrek’!
We zijn blij dat vandaag zo goed is gegaan en genieten van ons rustige avondje.
