Wat een geluk dat we er gisteren voor gekozen hebben om in Baños de Panticosa te blijven. Na een zonnige dag heeft het hier gisteravond zo hard geonweerd dat het hele hotel en waarschijnlijk heel Baños zonder stroom is komen te zitten. Zeker richting de bergen waren er soms wel tientallen flitsen per minuut. Er was niets gemeld, maar we waren blij dat we niet met ons tentje hoog in de bergen zaten, maar hier droog, met de zaklamp in het hotel. Vanochtend regent het ook nog behoorlijk, maar we gaan eerst ontbijten en onze telefoons en powerbank opladen. Door de stroomuitval is het daar vannacht niet van gekomen.
De etappe van vandaag is een speciale voor ons, deze eindigt in Bujaruelo, een schitterende plek tussen de prachtige bergen. Er is een camping, refuge, restaurant en een schitterend oude stenen brug over de rivier de Ara. In 1990 is Mark hier met zijn familie voor het eerst geweest en was hij meteen verbluft door de natuurlijke schoonheid van de plek. Toen nog onbekend en rustig, nu is het ontdekt door het grote publiek, maar heeft het zeker niets van z’n charme verloren. Keer nummer 5 zal het worden voor Mark, en de 3e keer samen. Beide keren dat we hier zijn geweest zijn we naar de bron van de rivier de Ara gelopen. Een lange, heftige wandeling, en beide keren hebben we ons verbaasd dat er mensen met grote rugzakken van nog verder over de stenen hellingen kwamen. Vandaag zijn wij die mensen….
We hebben nog bijna 22 kilometer te gaan voordat we in Bujaruelo aankomen, inclusief de klim die we voor vandaag hebben laten liggen. 940 Meter stijgen in 6 kilometer, best een behoorlijke klim dus. Het schiet niet echt op vanochtend, maar rond het middaguur is het droog, is alles opgeladen en staan we weer buiten tussen de grote betonnen gebouwen met loopbrug en netjes betegeld plein. Het heeft iets surrealistisch temidden van de natuur in de bergen. We zoeken het juiste pad op en beginnen aan de klim. Het is een slingerpad door naaldbossen, met veel bosbessenstruiken die vol hangen, maar we bedwingen ons en houden de vaart er in. De benen zijn goed hersteld na gisteren, dat lijkt steeds sneller te gaan. We stijgen en stijgen in één keer door tot boven de boomgrens waar het pad lastiger wordt. Een lawine van stenen heeft het pad onvindbaar gemaakt. Stapeltjes stenen geven de route aan, maar dat werkt alleen als er maar één pad aangegeven wordt. Op een gegeven moment zien we overal stapeltjes en dan wordt het wat verwarrend. Dan maar onze eigen route kiezen en dat werkt goed. Aan de andere kant van de stenen komen we weer netjes op het wit/rode pad en kunnen we weer doorlopen. Door het mooie landschap van bergen en heuveltjes in de dalen, stenen en stukken gras, enkele bomen, maar vooral kaal en een stuwmeer: Ibones de Brazato. In 1952 gebouwd om elektriciteit op te wekken en ook dit meer heeft weer schitterend blauw water omringd door grijze rotsen. Nog een stukje tot het hoogste punt van vandaag: Puerto Viejo op 2.566 meter. Om daar te komen lopen we langs nog 2 natuurlijke meertjes en doorkruisen we nog een paar honderd meter aan stenen en rotsen, maar eenmaal op de col hebben we een magnifiek uitzicht. Terug over de grijze stenen en meertjes, en vooruit over een nieuw dal dat uitmondt in hét dal van rivier de Ara. Het waait hier hard dus we dalen een stukje af naar de eerstvolgende meertjes om een pauze te maken en lopen dan door richting het voor ons bekende pad. 3 Kilometer lang dalen we af over smalle paadjes over weides. Links van de rivier staan wit/rode strepen en rechts ook. Wel zo makkelijk, zolang we maar afdalen. En uiteindelijk komen we bij rio Ara aan, we kunnen dit punt nog wel herinneren. We hadden verwacht wat lager uit te komen, vanaf hier is het toch nog wel een behoorlijk stuk. Maar niet meer zo steil als we gehad hebben, zeker niet zoals gisteren, en de weilanden lopen wel lekker door. De bergen zijn mooi groen tot waar het rotsachtig wordt, daar liggen her en der nog plakkaten sneeuw. Voor ons uit zijn hele hellingen geel gekleurd, een soort lage brem staat volop in bloei. We dalen af richting bossen en komen op een breed bospad dat door boeren wordt gebruikt om koeien naar de hoge weiden te brengen. De rivier buigt hier naar links en baant zich een weg door een diepe kloof ‘Barranco Ordiso’. Het pad is hier uitgehakt in de rotswand die vaker over de weg heen hangt als een afdak. De rivier stroomt ver onder ons. Groepjes jeugd lopen met slaapmatjes omhoog en vragen hoe ver het nog is tot het kleine stenen huisje aan het begin van de weg. Het is niet ver meer voor ze, hooguit 2 kilometer, maar daar denken ze zelf toch anders over. 2 kilometer!? Zuchtend lopen ze verder. Wij dalen verder af en zien al snel het dal van Bujaruelo liggen, een opvallend vlak dal tussen deze hoge bergen. Nadat rio Ara zich middels watervallen en kolkende stroomversnellingen een weg heeft gebaand door de diepe kloven, stroomt de rivier hier gemoedelijk door de vlakte.
Een groen dal van een paar honderd meter breed met gras, afgewisseld door hoge buxusstruiken doet soms bijna parkachtig aan na de ruigte van de hoger gelegen bergen. De weg wordt haast vlak en een stukje verder, om de hoek waar het dal weer wat smaller wordt, zien we de oude 13e eeuwse stenen brug liggen die zo typerend is voor deze plek en nog iets verder de gebouwen van de refuge (een oud ziekenhuis), de ruïnes van een kerk en de camping. Deze oude plek, die al sinds de middeleeuwen wordt gebruikt om dieren de hogere delen in te brengen, maar vooral als handelsroute naar Frankrijk, hier boven aan de berg gelegen, vaak is vernietigd door de Fransen en even vaak weer is opgebouwd, ligt er nog precies hetzelfde bij als 33 jaar geleden, maar dan een stukje drukker. Wow, wat een plek om te voet te komen. Het is ondertussen al laat, kwart voor negen, en de zon is al achter de bergen, dus het begint snel kouder te worden. We vinden een mooie plek voor de tent aan de rand van de camping en genieten. Genieten van het uitzicht, de plek en toch wel een beetje onze prestatie. Onze familie herinnert ons eraan dat we sneller te voet vanuit Nederland hier aan zouden zijn gekomen dan vanuit Portugal. Haha, dat had inderdaad de helft van de kilometers gescheeld, maar geen weg was mooier dan deze. Hier realiseren we ons wat een tocht het is geweest, wat een weg: onze eigen ‘Camino’. Hier gaan we even een paar dagen bijkomen, en morgen boodschappen doen in het mooie Torla, het dorpje 10 kilometer verderop. Maar eerst: douchen, koken, eten en slapen! Vooral zzz slapen, want het was weer een enerverende etappe vandaag.
